Hoogtepunt van de vakantie

Op onze laatste dag van de vakantie, zondag, beleefden we letterlijk het hoogtepunt door het hoogste gebouw van de wereld te bezoeken. Maar eerst reden we de dag ervoor naar een hotel in Sharjah, dichtbij het vliegveld van Dubai. We hadden twee dagen het Hilton geboekt op punten, en de ligging dichtbij het vliegveld maakte de terugreis iets makkelijker, aangezien we zondagnacht om twee uur ‘s nachts naar Nederland vertrokken.

Sharjah is weer een apart staatje binnen de UAE, en zoals we leerden één van de meeste streng Islamitische. In Sharjah zal je geen acoholische dranken vinden; zelfs de bar in het hotel is “drooggelegd”. Uiteraard heb je er wel veel moskeeen ter compensatie!

Zondagochtend maakte ik een wandeling in de stad, waar veel mensen wonen die in Dubai werken. Ik maakte een ommetje langs Khalid Lake, en kwam zo in het aardige Al Majaz Park aan het water, en de mooie Al Noor moskee aan de overkant van ons hotel. Een moskee die ik ook in kon voor een bezoekje.

Zondagmiddag gingen we per taxi naar Dubai. We liepen door de enorme en imposante Dubai Mall naar de Burj Khalifa, het hoogste gebouw ter wereld. Uiteraard bezochten we het observatieplatform op de 124e verdieping. Dat soort attracties zijn niet goedkoop, maar we kochten online een speciale promotie inclusief lunch in de stijlvolle “Burj club” aan de voet van de toren. Hier hadden we een heerlijke lunch op het buitenterras, met geweldig uitzicht op het imposante gebouw, onder het genot van een trendy lounge house muziekje. Een geweldige plek om de vakantie af te sluiten.

Bergen, bronnen, woestijnforten en duiken

Omdat ik niet meer een hele dag aan het zwembad kan zitten, huurde ik ook Woensdag een auto om de rest van Fujairah te verkennen. Zo groot is het niet, dus na Woensdag kan ik zeggen dat ik het hele landje wel gezien heb. Als eerste nam ik de doodlopende, rustige maar uitstekende bergweg naar de berg Jebel Yemir. Een schitterende weg, met geweldige uitzichten. Maar helaas werd ik een stuk onder de top tegengehouden door een militair met een pantserwagen, die mij overigens vriendelijk vroeg om om te keren. Ik heb braaf geluisterd.

Ik reed door naar de warm waterbronnen van Khatt, wat overigens buiten Fujairah ligt. Even lekker bubbelen in het warme bronwater, zonder toeristen, met alleen maar een paar locals. Ik reeds terug Fujairah, en kwam langs de “Vrijdagmarkt”, die overigens elke dag open is, en eerlijk gezegd een beetje saai was. Ik nam nog even een kijkje bij het oude woestijnfortje van hetzelfde plaatsje (Mafasi), om vervolgens door de gaan naar nog meer “oude stenen” in de woestijn. Namelijk het oude paleis of kasteel Al Hayl. Di was een hoogtepunt van de dag, niet direct vanwege het oude kasteel, maar vanwege de schitterende ligging in een valei. Via nog een laatste woestijnfort en moskee (Awhala) reeds ik terug naar het hotel.

Donderdag nam zelfs ik een rustdag, hoewel aan het einde van de dag ik wel een opfriscursus duiken nam, omdat ik al negen jaar niet had gedoken. De laatste duik was begin mei 2008, een paar weken voordat Aimee werd geboren. Mijn theorietest was een eitje, met een vraag fout (je mag 12 uur na een duik niet vliegen; ik had 24 uur dus was aan de voorzichtige kant). En mijn praktijktest in het zwembad ging ook prima. Dus mocht ik vrijdagochtend mee voor twee duikjes. 

Duiken hier is redelijk vergelijkbaar met Egypte, hoewel het zicht een stukje minder is met 10-12 meter. Wel zag ik leuke beestjes, zoals verschillende murene’s, een lionfish en een schildpad. Echt leuk om dit weer op te pakken! Ik maakte per ongeluk de volgende zeer korte filmpjes (ik dacht dat ik foto’s aan het maken was). Enkele donkerblauwe Triffer fish. https://youtu.be/3GvgA6k8Qdw , een mooie Puffer fish https://youtu.be/5K9QC6167rE en verschillende vissen in diverse scholen. https://youtu.be/DTvG9W1nP24

Fujairah en woestijn ontdekken

Maandag had ik een auto gehuurd om Fujairah te verkennen. Buiten de poorten van het hotel werd me als eerste duidelijk wat de hoeveelheid regen had aangericht. Grote stukken weg stonden onder water, dus het was spannend rijden! Ik maakte de volgende filmpjes onderweg; https://www.youtube.com/watch?v=4YfpbO5OLiI en https://www.youtube.com/watch?v=Z7gyisnkL50

Mijn eerste stop was dichtbij ons hotel, de moskee Al Bidya, de oudste moskee in de UAE. Gebouwd van stenen en met name modder. Ironisch, want door de modder kon je er nauwelijks bijkomen. En was het ook officieel gesloten, maar de bijzonder vriendelijke beheerders lieten me er toch in.

De volgende geplande stop werd een teleurstelling. Fujairah heeft één national park, Wurayah, met een echte waterval. Maar helaas is het park gesloten. Niet tijdelijk vanwege de regen, maar vanwege herstelwerkzaamheden of zoiets. 

Ik reed maar door naar de hoofdstad, waar ik als eerste het oude fort Fujairah bezocht, met een prachtig uitzicht vanaf de uitkijktoren over de “nieuwe stad”. Even later bezocht ik de megamoskee “Sheikh Zayed”, waarna ik via de bergroute terugreed naar het ons hotel, gelegen bij Diba in het noorden van Fujairah. Ik stopte nog even bij het oude woestijnfort Al Baithna in de gelijknamige oase, voordat ik in het noorden de grens naar Oman probeerde over te steken voor lunch. Dat mislukte, omdat de overigens bijzonder vriendelijke douaneman van de UAE me er niet uitliet. Een grappig gesprek…. “Why do you want to have lunch in Oman, you can have lunch in our country?” “Yes, but I want to discover the mountains” “Why, you can discover our mountains?”. Het was duidelijk dat het me niet ging lukken, dus nam ik een late lunch in ons hotel, voordat ik even met Isabelle ging shoppen. Zij was het vreemd genoeg zat om in mijn boxershorts te lopen ;-)

Dinsdagochtend genoten we eerst van de flinke golven op het strand, een effect van de storm in de dagen ervoor. Om half drie gingen Aimee en ik op woestijnsafari. Een beetje een erg toeristische attractrie, maar wel leuk. Eerst over de zandduinen scheuren, waarbij Aimee voorin de jeep mocht zitten. Daarna “sandboarden” met een snowboard de zandheuvels af. Vervolgens een ritje met een kameel maken, mooi met zonsondergang. En tenslotte eten met een dans- een vuurspuwshow in de woestijn. Aimee kreeg nog een henna-tatoeage, voordat we weer terugreden naar het hotel.

Fujairah zonder koffer maar met regen

Zo ik had even wat blogjes in te halen, want we zijn nu een week op vakantie (het is al bijna over), en ik begin nu pas over de vakantie te schrijven. Vorige week zaterdag vlogen we eerst in een uurtje naar Amsterdam, en na een wachttijd van drie uur vlogen we in zes uur door naar Dubai.

Waarom we via Nederland vlogen? Ten eerste KLM had vanaf London de goedkoopste tarieven. Maar daarbij gaf het ons ook de mogelijkheid om op de terugweg een stopover te maken , om kerst te vieren in Nederland.

Het was zo wel een lange reis, en we kwamen net na middernacht aan (plaatstelijke tijd, +3 uur versus Nederland en +4 uur Engelse tijd). Het vliegtuig was een klein half uurtje te laat vanwege…..onweersbuien bij de landing. Jawel wij vliegen naar de woestijn, en het eerste wat we tegenkomen is regen, heel veel regen. Om maar meteen door gaan met mopperen; ook Isabelle’s koffer was niet aangekomen, en zou uiteindelijk pas dinsdagmiddag laat in het hotel worden afgeleverd.

Ons hotel was niet in Dubai zelf, maar in het staatje Fujairah. Zoals wellicht bekend bestaat de UAE (United Arab Emirates) uit verschillende kleine oliestaatjes, geleid door een koning of beter gezegd sheikh. Samen vormen ze het land UAE, waarvan Dubai wellicht de bekenste stad en staat is. En Fujairah is wellicht een van de onbekenste. Er zijn twee dingen uniek aan Furjairah; (1) Het ligt in zijn geheelin het oosten aan de Indische Ocean, ingeklemd door twee delen van het land Oman (wat niet tot de UAE behoort). (2) Het is bijzonder bergachtig. Uiteraard wel kale woestijnbergen, maar als je mij vraagt een stuk mooier dan de relatief vlakke zandbak in het noord-westen. Klein nadeel is dat het nog twee uur rijden is van het vliegveld van Dubai, maar als je in de nieuwere hotels aan de andere kant van Dubai zit, ben je ook een klein uurtje aan het rijden.

We reden dus zondagnacht door de regen naar ons hotel, waar we pas tegen half vier (plaatselijke tijd, dus niet al te erg) aankwamen. De ingang van het hotel stond inmiddels onder water, en de volgende dag konden we zien dat de hele toegang en ook andere delen van het hotel onder water stonden. Bij ons stond de badkamer een beetje onder water, maar eigenlijk hebben we er geen last van gehad. We waren te moe van de reis, en vielen allemaal in een diepe slaap, om de volgende dag pas vroeg in de middag (plaatselijke tijd weer, we zaten nog op Engelse tijd) wakker te worden, We konden meteen aanschuiven voor lunch! In de eerste uren bleef het regen, en we zochten daarom het binnenzwembad op. Dat normaal gesproken niet geopend is voor kinderen, omdat het onderdeel uitmaakt van de spa. Tegen het einde van de dag klaarde het op, hoewel er zondagnacht weer enkele forse buien vielen.

Het hotel beviel prima; het heeft veel faciliteiten, met onder andere een groot zwembad en vier verschillende restaurants, wat verrassend is omdat het geen mega-resort is. http://www.miramaralaqah.com/.  In tegendeel, vanuit ons terras voor de kamer, kan je bijna het hele hotelcomplex zien. Makkelijk, want je ben je elkaar nooit kwijt. Het zeer vriendelijke personeel van het hotel bestaat uitsluitend uit immigranten uit Sri Lanka, India, Pakistan, Thailand en Indonesie, want de rijke locals gaan niet in een hotel werken. Na een paar dagen valt het zo wie zo op dat alle uitvoerende banen in dit landje door immigranten gedaan worden.

Star Wars!

Vorige week donderdagmiddag hadden we ook nog het kerstfeest van de school, dat werd afgesloten om vijf uur met een spetterend vuurwerk. Pas de volgende dag begrepen we dat er ook een soort afscheid werd gevierd, want er kwam een officiele mededeling dat de school samengaat met een andere school, en dat de komende weken alles verhuisd wordt. Jawel in januari beginnen de kids meteen op een nieuwe locatie. Niet echt leuk, we moeten kijken wat voor effecent dit heeft. Het lijkt op dezelfde afstand te liggen, maar mogelijk meer filegevoelig.

Vrijdag hadden de kids vrij en besloten we ‘s middags naar de film te gaan. De nieuwste Star Wars was uit, en werd zoals gehoopt en verwacht weer een knaller. We hadden een gast, want oud collega Push had net z’n Engelse Quark verkooptour afgesloten, en kwam even langs. Push is een ontzettend aardige vent, en we waren blij even met hem gezellig op te trekken, want hij heeft een zwaar jaar achter zijn rug. Hij verloor dit jaar zijn partner waarmee hij twintig jaar samen was. Na de film aten we bij ons, dronken nog een wijntje, voordat hij weer richting zijn hotel in London vertrok.

Racisme

Ik erger me soms als er om onbenuligheden, zoals Zwarte Piet, meteen “racisme” wordt geschreeuwd. Maar echt racism kan me ongeloofelijk boos maken. Ik kwam het tegen vorige week donderdagavond in het plaatsje High Wycombe. Ik was uitgenodigd door het team van World Challenge om hun kerstfeest bij te wonen. Na het eten werden we in kleine groepjes in taxibusjes van de eetlocatie naar de plaatselijke pub gebracht. Bij mijn groepje liep ik als tweede de taxi uit in de richting van de pub. Voor mij liep een van onze donkere collega’s. Hij werd door de uitsmijter onmiddelijk geweigerd. Hij was netjes gekleed, rustig en de pub zal slechts halfvol. Er was maar een duidelijke reden waarom hij geweigerd werd…. Toen ik protesteerde en het voor hem opnam werd ik ook “voor de gehele nacht toegang geweigerd”. Ik vroeg vervolgens aan het team wat al binnen was om de manager te halen. Die kwam en ik klaagde op een rustige toon, en vervolgens werden we allemaal met de excuses toegelaten….. Echt ongeloofelijk dat dit nog steeds ano 2017 in onze wereld gebeurt.

Panto-tijd

Als de kerst nadert, dan begint ook een typisch Engelse kersttraditie, namelijk de Panto. De kersttheater voorstellingen; een grappige mix van musical, sprookjes, stand-up comedy en interactief theater. We doen er elk jaar aan mee, dus ik heb er vaker over geschreven. Herkenbare ingredienten zijn; een man als vrouw verkleed als het grappige middelpunt, veel flauwe grappen, het publiek dat actief mee moet doen met zingen en grapjes, een meezinger midden in de show, populaire bekende liedjes, “it’s behind you” grappen waarbij de speler zogenaamd niet door heeft dat er iets of iemand achter hem staat, etc. En ook valt ons op; er wordt altijd een andere stad in de buurt afgekraakt met een grapje. Vorig jaar was Guildford het slachtoffer in Woking, en dit keer was Aldershot de sigaar in Camberley. Maar goed, het is twee uurtjes grappig vermaak, soms een beetje plat, maar de kids schateren het vaak uit. Een vrolijke traditie.