Bezoek uit Nederland

Afgelopen donderdag kwamen zus Karin en zwager Berry uit Nederland aan voor hun eerste bezoekje aan ons in Camberley. De kinderen verheugden zich al op het bezoek. Of hoe Aimée het samenvatte; “Papa, ik vind het heel leuk dat ze komen. Niet omdat het je zus is, maar omdat ze lief (sweet) en zorgzaam (caring) zijn. En hele lekkere broodjes maken”. De liefde bij Aimée gaat dus nog altijd, net zoals bij Epic, een beetje door de maag.

Donderdagavond gingen we (zonder kids) uit in Guildford; lekker thais eten en vervolgens naar een optreden van een seventies band in het theater. Tot grote meezingvreugde bij met name Karin en Isabelle.

 Vrijdag gingen Karin en Berry naar London, terwijl wij genoten van onze vrije dag. De avond werd besloten met een zelf gemaakt buffet en familiefilmavond; dit keer met de allereerste film van Indiana Jones. Zo gaan we na Potter en Star Wars de volgende serie af.

Zaterdag ging ik met Berry naar de tennisles van Aimée, waarbij we tijdens de lessen samen met de hond even het erachter gelegen Swinley Forest bezochten. Daarna ging Aimée naar een kinderfeestje gingen Isabelle, Kevin en ik weer naar onze wekelijkse afspraak met ADHD/ASD expert Dr. Mike. Ondertussen hadden we Berry laten oefenen met linksrijden, zodat hij Aimée kon ophalen van haar kinderfeestje.  Dat ging allemaal goed, zodat we met’z’n allen uit eten konden in een pub; we gingen voor de tweede keer naar de White Hart in het gehucht Pirbright. Lekker eten, en na afloop met bolle buikjes van een dessert genieten voor de open haard van deze eeuwenoude pub. https://www.thewhitehartpirbright.co.uk/

DJ Kevin James Bond Theme

Ooit maakte Moby een eerste techno-versie van de “James Bond theme”. https://www.youtube.com/watch?v=6MdABLcI7RI

Kevin dacht; wat Moby kan, kan ik beter. Dus maakte hij bij zijn Mtech clubje z’n eigen techno James Bond theme. Luister via http://downloads.mtechonline.co.uk/_5wFEJ_nhRWplQR

Waar Aimée is het meisjeskoor zingt, maakt Kevin deel uit van een clubje dat electronische muziek maakt. Ieder z’n eigen ding!

Muziekavond met een "stukje van mijn hart"

Maandagavond waren er optredens van alle muziekleerlingen van Hall Grove. In ons geval maakt Aimée deel uit van het meisjeskoor van de school. Dus mochten ze twee liedjes zingen, waaronder het leuke positieve nummer “Another Piece Of My Heart”. Inclusief leuke gebaartjes, dus filmpje! https://youtu.be/Djd305_6Ha0

Jonge poolreizigers

Het is al gedeeld via Facebook, maar mocht je het gemist hebben, hier is de link naar het Quark Expeditions blog met als sterren; Kevin en Aimée. Waarschijnlijk één van de jongste Nederlandse poolreizigers ooit. http://blog.quarkexpeditions.com/meet-our-young-polar-explorers

Waar kom je vandaan?

Waar kom je vandaan? Normaal gesproken een simple vraag, maar voor onze kids is deze niet zo makkelijk te beantwoorden. Aimée kreeg deze vraag een keer tijdens onze vakantie, en antwoorde na even nagedacht te hebben “Canada”. Het is een lastige vraag voor haar, geboren in Spanje, als Nederlands meisje, wonend in Engeland, nadat je het grootste gedeelte van je leven tot nu toe hebt doorgebracht in Canada. Ik hoop dat ze later het positieve ervan inzien; het zijn wereldburgers. Natuurlijk zijn we trots op onze Nederlandse roots (hup Holland hup!). Hoewel, twee jaar geleden ondersteunde Aimée aanvankelijk eerst haar geboorteland Spanje. Maar daarna ondersteunde ze Nederland, om vervolgens met rugby weer Argentinie te steunen.  

Grenzen zijn uiteindelijk iets onnatuurlijks, door mensen  gecreeerd. We zijn allemaal mensen en wonen allemaal op dezelfde wereld. Laten we hopen dat onze nieuwe wereldburgers vrij blijven van nationalisme, rasciscme, homofobie en dergelijke, waarbij we mensen beoordelen op andere zaken dan eenvoudig wat ze zeggen of doen.

Direct door naar Wales

Voor mij was er helaas geen tijd om bij te komen, want ik moest maandag meteen naar Noord Wales. Ik besloot  met de trein te gaan; weliswaar vijf uur reizen, maar zo kon ik tenminste op mijn gemakje al mijn e-mails afwerken. En zo kwam ik uiteindelijk om half twaaf ‘s avonds op mijn bestemming aan; een pub-hotel in het gehuchtje Capel Curig, dichtbij in het nationale park Snowdonia. Hoe komen we hier nu weer terecht? Welnu we hadden een global meeting met World Challenge, waarbij alle verkoopdirecteuren wereldwijd bij elkaar komen. Een half jaar geleden was dit in Dubai, dus dit keer iets dichter bij. Het team stelde Noord Wales voor, waar ze donderdag na de meeting met z’n allen één van de hoogste toppen van Wales zijn gaan beklimmen als team building. Ik deed niet mee om bij te kunnen werken na onze vakantie. En ik kon als ik naar buiten keek toch iets meekrijgen van het prachtige woeste Wales.

De lange reis naar huis

Zaterdag begon onze lange reis naar huis. De eerste dagetappe was van de Falklands terug naar Punta Arenas. We gingen half negen van boord, en konden ons nog 2.5 uur vermaken in Stanley. Dat lukt best; het is een grappig stadje. We brachten een bezoek aan het plaatselijke museum en de kids genoten weer van de speeltuin. Vevolgens gingen we iets over elven op weg naar Mount Pleasant. Dat is een militaire (RAF) basis, dus toen we daar bij de poort aankwamen begon het checken en wachten.

Als eerste werden we door de militaire politie in de bus gecheckt en van hun lijst afgevinkt. Aangekomen bij de terminal (nou ja, een aangepaste hangaar), waren er lange rijen voor de kleine check-in ruimte. Waar we weer, heel modern, werden afgevinkt op een papieren lijst. Vervolgens kwamen we bij twee personen die de luchthavenbelasting moesten innen. We werden, jawel, weer afgevinkt op een lijst. Daarna kwamen we bij de douane, die direct naast de luchthavenbelastingpersonen zat. Maar ze had wel haar eigen passagierlijst, waar we wederom netjes op werden afgevinkt. Tenslotte kwamen we bij security, waar we, u raadt het al, op het papieren lijstje werden afgevinkt. Daartussen; wachten, wachten, wachten. Sorry kids, na wellicht de meest interessante dagen uit jullie leven, nu een hele saaie.

De basis van de Falklands is, zoals de eilanden, uitgestrekt, en leeg. Hoe ze het voor elkaar kregen om ons uiteindelijke vliegtuig aan de complete andere kant van het lege platform te parkeren, zal een vraag blijven. Maar daardoor kregen we een stevige wandeling tegen de altijd sterke Falklands wind in, over het platform van een echte Royal Air Force basis.

We waren na 1.5 uur vliegen in Punta Arenas, waar we, jawel, moesten wachten voordat we de douane konden passeren. Het fantastische stuk biefstuk in het Dreams Hotel twee uur later maakte gelukkig veel goed.

Zondag reisden we verder, met als eerste etappe Punta Arenas – Puerto Montt – Santiago. In dit vliegtuig kwamen we terecht in de ergste turbulentie ooit. We zijn heel wat gewend, maar het zweet stond op mijn voorhoofd.

In Santiago zagen we nog even Iron Maiden’s privejet (een B747) met een kapotte motor, voordat we in een Dreamliner doorvlogen naar Sao Paulo. Daar hadden we drie uur overstaptijd, die we in de lounge doorbrachten, waar ze ook onze favoriete yuka-broodjes serveerden. Het laatste en langste stuk, 11 uur naar London, ging soepel. De kids vermaken zich prima dankzij de entertainment-schermpjes. Kevin zag bijvoorbeeld de actiefilm “The Martian” drie keer. En lekker; we kwamen in Engeland aan met stralend lenteweer!