Door de Lemaire naar het zuiden voor ijsbergen, pinguins, plunges en barbeques

Het weer op maandag was nog altijd geweldig voor Antarctica; nauelijks wind, kalm, boven nul graden en zelfs af en toe een zonnestraal. Expeditieleider Hadleigh plande een druk programma, want hij weet hoe snel het kan omslaan.

Om zes uur‘s ochtends voeren we door het bekende en favoriete Lemaire kanaal, een nauwe canyon met hoge bergen en rotswanden aan beide kanten. Dit is een van de hoogtepunten in Antarctica en is normaal gesproken vanwege ijs alleen mogelijk in de laatste twee maanden van het seizoen te doorvaren.

Na het ontbijt maakten we een zodiac-cruise rondom de Yalour eilanden. Het doel was om groepjes Adelie penguins te bekijken, die alleen in grotere aantallen voorkomen ten zuiden van de Lemaire. Verder zagen we enkele Weddell en Crab Eater zeehonden van bijzonder dichtbij. Maar het waren niet de zeehonden en penguins die dit uitstapje bijzonder maakten, maar de ijsbergen. Die kwamen voor in de meest kunstzinnige vormen, waaronder enkele bogen en kleuren van sneeuwwit tot helder blauw. Prachtig.

Terug aan boord assisteerde Aimée weer in de souveniershop. We hoorden later dat ze enkele minuten na de aangekondigde opening aan kwam zetten, en daarbij zei “sorry dat ik te laat ben, baas”.

Na de lunch brachten we een cultureel bezoekje aan de Ukrainse onderzoeksbasis Vernadsky. We werden hartelijk ontvangen met een rondleiding en een bezoekje aan de bar. Buiten stonden een groot aantal Gentoo penguins, waaronder enkele  hongerige kleintjes, die bij hun ouders aan het zeuren waren voor meer eten. Een leuk schouwspel. We brachten een bezoekje aan de historische Engelse hut een klein stukje verder, nu een museum, voordat we terugkeerden naar het schip. Aangezien we hier op het meest zuidelijke punt van de reis waren, moest dat gevierd worden met een sprong in het ijskoude water; de polar plunge. Aimée wilde heel graag meedoen, maar bedacht zich op het laatste moment.  Toen moest papa het maar weer doen.

De dag werd afgesloten met een barbeque buiten op het dek, terwijl we terugvoeren naar het noorden, wederom door het geweldige Lemaire kanaal.

Walvissen bij Wilhelmina

Zondagochtend werd als eerste officieel “echt” geland op het vaste land van Antarctica, zodat je niet de discussie aan hoeft of de South Shetland eilanden nu wel of geen Antarctica zijn; het vaste land bij Portal Point is zonder discussie onderdeel van het zevende continent. En voor Isabelle was het haar zevende continent, gefeliciteerd! De kids zijn ook al wereldreizigers met hun vierde continent (komende zomer volgt hun vijfde – Afrika).

Vier jaar geleden bezocht ik Portal Point ook. Je kan er naar de top van een ijskoepel kan lopen, met een prachtig uitzicht. Het landschap is op een rustige kalme dag zoals vandaag als een schilderij. Het enige geluid is af en toe het rommelde geluid van afbrokkelend ijs.

Op de top make Kevin zijn eerste sneeuwpop van het jaar. Weer beneden zagen we fur seals op de rotsen, en een enkele penguin. Maar Portal Point is met name een landing voor het landschap. En foto’s met de vlag met Antarctica.

Aan boord zijn de favoriete plekes van de kinderen de bibliotheek voor Kevin (met boeken en spelletjes) en de shop voor Aiméee, waarin ze graag de shopmanager Jaymie assisteert.

‘s Middags voer het schip Wilhelmina Bay in, een baai die naar onze voormalige koningin is genoemd. Door Belgische ontdekkingsreizigers overigens, bedankt buren! Wilhelmina baai is de favoriete plek van onze teams om walvissen te zien. Blijkbaar is hier het kleinste diertje uit de Antarctische voedselketen, kril, in overvloed, want deze baai zit vol met walvissen en zeehonden. Er werd dan ook een cruise gemaakt in de kleine zodiac bootjes, en het was mijn mooiste zodiac cruise ooit. We kwamen onwaarschijnlijk dicht bij de grote bultrugwalvissen, die rustig aan het eten en slapen waren. Ook de crab-eater zeehonden lagen met dike buikjes voldaan op de ijsbergjes, en vonden het niet erg dat we ze bekeken en fotografeerden. De ijsbergen in deze baai hadden de mooiste en meest onwaarschijnlijke “tempel” vormen en als bonus visten Kevin en ik enkele prachtige brokken “zwart” ijs uit het water; tienduizenden jaar oud gletsjerijs, waar elk luchtbelletje is uitgeperst. Heet is zoet water, dus aan boord verdween het ijs naar de bar, waar we even later drankjes met tienduizend jaar oude ijsblokjes konden drinken. Proost!

Over de Drake naar King George Island

Zaterdag begon de dag vroeg; de wekker stond om kwart voor zes ‘s ochtends, om om zeven uur uit het hotel te vertrekken. En netjes, zoals gepland, vertrok om negen uur ons vlieguig naar Antarctica. Dit gedeelte van het programma is erg gevoelig wat weer betreft, want je hebt goed zicht nodig om te kunnen landen op de gravel landingsstrip van King George Island. Maar alles liep gesmeerd. De slechts twee uur durende vlucht over de Drake passage was bijzonder voor de kinderen, want halverwege de vlucht mochten ze de cockpit in en zelfs plaats nemen op de stoel van de co-piloot.

Het was prima weer op King George island en de landing was prachtig, we draaiden ook een rondje over het schip de Sea Adventurer.  

King George Island is één van de South Shetland eilanden. Later op het schip was er een presentatie over de discussie of deze eilanden nu wel of niet “Antarctica” zijn. De uitkomst was, afhanelijk van je manier van kijken, overwegend positief. Maar ze liggen dus nog wel een paar uur varen van het “vaste land” van Antarctica. King George Island is wellicht het meest ontwikkelde stukje Antarctica, met een groot aantal (een stuk of tien) wetenschappelijke basissen en dus ook een airstrip, die in handen is van de Chilenen.

Na de landing moesten we eerst wachten op de aankomst van ons tweede vliegtuig, voordat we in colonne naar het strand wandelden. Het eerste stuk is over de start-/landingsbaan, daarna loop je tussen de Chileense en Russische basis naar beneden. We werden hartelijk verwelkomt door het Quark team; ook voor Isabelle en de kids waren er een paar bekende gezichten. Lunch hadden we aan boord, en daarna zetten we koers naar “het vaste land”. We hadden de nodige briefings, zoals de veiligeheids-presentatie. En we bezochten de brug, waarbij de kapitein al zijn instrumenten uitlegde aan een zeer geintereseerde Kevin. Wow, op één dag samen met de Captain in de cockpit van een vliegend vliegtuig, en daarna samen met de Kapitein op de brug van een varend schip; een heel mooi begin voor jonge geinteresseerde kids. Het was dan ook Aimée, die bij het naar bed gaan de opvallende woorden sprak, “Papa, kunnen we volgende keer weer met de Sea Adventurer naar Antarctica”. Wat, nu al?! Dit is pas je eerste nacht op het schip, we hebben nog twee weken te gaan!

De grote oversteek; Naar Punta Arenas

Woensdagavond begonnen we aan onze grote reis naar de andere kant van de wereld. Voor het eerst gaan Isabelle en de kinderen mee op een Quark reis. We zijn als gezin goed getraind met lange reizen, maar dit gaat alles overtreffen. Het begon woensdagavond negen uur met een vlucht van ruim elf uur van London naar Sao Paulo in Brazilie. Daar hadden we 1.5 uur overstaptijd voor een vlucht van ruim vier uur naar Santiago, de hoofdstad van Chili. Daar gingen we immigratie door, om vervolgens op een binnenlandse vlucht te stappen naar het zuidelijkste puntje van Chili; Punta Arenas. Die vlucht duurde, mede dankzij een tussenstop, nog eens vijf uur.

De kids waren gelukkig superlief en vermaakten zich prima met de entertainment schermpjes. Kevin zag zo voor het eerst James Bond en keek later met mij de film nog een keer. Dus kwamen we donderdagavond vermoeid, maar blij aan in het zuidelijkste puntje van de bewoonde wereld.

We verbleven twee nachtjes in het luxe Dreams hotel in Punta Arenas. Punta Arenas is een aardig, maar niet een heel bijzonder stadje. Het hotel is heel goed. Het ligt direct aan het water, vanuit zowel de kamer als het restaurant konden we de Commerson’s dolfijnen zien zwemmen en springen. Deze dolfijntjes vallen op door hun zwart-witte kleur. Aimée was er daarom in eerste instantie van overtuigd dat ze orca’s had gezien. Ze lijken er erg op, dus dat was helemaal geen gek idee. Het zwembad in het hotel was een prima plekje om de kinderen even los te laten na heel veel tijd in vliegtuigen doorgebracht te hebben. Ook brachten ze tijd door in de computerruimte. Het eten in het Dreams hotel is erg lekker. Typisch voor de omgeving hier; de heerlijkste steaks, onder begeleiding van n van mijn favoriete wijnen, namelijk een Chileense Carmenere.

Donderdagavond kregen we onze Quark parka’s uitgereikt; de kinderen de allerkleinste maat, die ze met trots zullen dragen. De laatste briefings werden doorgenomen; we zijn klaar voor Antarctica!

Lacock; pittoresk en Potter

Zondag besloten we, na uitgeslapen te hebben, de rit naar huis te beginnen met één stop onderweg. We kozen voor het gehuchtje Lacock, aangezien het hele dorpje op de monumentlijst staat en onder bescherming valt van de National Trust. http://www.nationaltrust.org.uk/lacock-abbey-fox-talbot-museum-and-village. Het was een klein half uurtje rijden vanaf Bath, met nog anderhalf uur te gaan naar Camberley. Het kleine dorpje, je loopt het zo rond, is inderdaad bijzonder pittoresk en het is niet  verbazingwekkend dat er hier een aantal scenes uit de Potter films zijn opgenomen. Het heeft veel schattige tudor huisjes en kleurde nu extra door de vele lentebloemetjes.

Daarnaast heeft het dorpje een abdij, die de laatste honderden jaren als landhuis is gebruikt. En door niemand anders dan de familie Talbot. Wie? De familie Talbot, van William Henry Fox Talbot, die wordt gezien als de uitvinder van de fotografie. Dus je kunt er ook nog het één en ander over fotografie leren.

Rondkijken in Bath

Het historische Bath is een redelijk compact stadje, dus je hoeft nooit ver te lopen. Helaas was het zaterdag wel een beetje regenachtig. Na uitgeslapen te hebben en een lekker ontbijtje, gingen we naar het centrum. Eerst keken we over de rivier de Avon naar de beroemde Pulteney brug. Vandaar liepen we naar de indrukwekkende abdijkerk. http://www.bathabbey.org/. Tijdens de torenbeklimming kwam je langs de kerkbellen en achter de grote kerkklok. Uiteraard had je vanaf de toren een mooi uitzicht over het schilderachtige stadje gelegen tussen de groene heuvels.

Terug op de grond gingen we een theetje drinken in de chique Pump room http://www.romanbaths.co.uk/pump-room-restaurant, uiteraard zoals het hoort bij “high tea” met een bubbeltje Prosecco. We snoepten ook een dessertje, wat zo machtig was dat we verder niet meer hoefden te lunchen. Vanuit de Pump room schiet je zo de oude Roman Baths in, nu een museum, waarbij je de Romeinse ruines, het oude bad, de originele bron en veel vondsten kan zien http://www.romanbaths.co.uk/

Hierna liepen we terug naar het hotel. Isabelle ging aan een studieverslag werken, terwijl ik nog een wandelingetje maakte naar de statige Assembly rooms, http://www.nationaltrust.org.uk/bath-assembly-rooms , de chique huizen The Circus uit 1768 http://visitbath.co.uk/things-to-do/the-circus-p56201 en de Royal Crescent uit 1775 http://visitbath.co.uk/things-to-do/the-royal-crescent-p56191

‘s Avonds aten we in het dichtbij ons hotel gelegen Thaise restaurant Thai basil http://www.thaibasilbath.com/, authentiek Thais eten, dus heerlijk!

Bubbelen in Bath

Vrijdag was het Isabelle’s verjaardag, en haar grootste kado was een weekendje weg. Sorry Kevin en Aimée, maar dit keer zonder kids. Dat was ooit een redelijke traditie, maar de afgelopen jaren in het buitenland is het door een gebrek aan oppas niet meer voorgekomen. Ja vorig jaar nog even, maar dat was een werkweek in Engeland om huizen te zoeken.

We gingen een weekend naar world heritage site Bath (jawel de hele stad staat op de beschermde UNESCO lijst http://www.bathworldheritage.org.uk/). Bath dankt haar naam en historie aan het feit dat het de enige plek in Engeland is, waar warm mineraalwater uit de grond komt. Dat vonden de Romeinen erg fijn, maar we kunnen er nu nog steeds van genieten in de Bath Spa. https://www.thermaebathspa.com/. Deze beroemdste spa van Engeland is erg goed. Tip; als je meer wil dan alleen baden (bijvoorbeeld massage, eten) zijn de combinatiepakketten een uitstekende keuze, maar vaak niet geldig in het weekend. Ik had daarom de spa voor vrijdagnamiddag gereserveerd. Dat had nog een bijkomend voordeel; voor de gewone toegang kan je niet reserveren, en toen wij vrijdag om vier uur aankwamen, stond er een wachtrij voor de spa van een uur! Wij konden zo doorlopen, en konden na even badderen door naar onze massage. Na de massage gingen we in het spa café eten. Daarna gingen we weer naar het prachtige dakbad, met een mooi uitzicht over de stad, afgewisseld met een bezoekje aan de stoombaden. Het dakbad bleef tot 9 uur open, zodat je kon genieten van de prachtig verlichte stad als uitzicht. Een heerlijk ontspannend uitje!