MAMIL fietsen

Froome wint voor de tweede keer de Tour de France, en na de eerdere successen met Cavendish en Wiggins is Engeland fietsgek. Met name Engelse mannen van middelbare leeftijd zijn gek op fietsen kijken en zelf fietsen. Zo is er ook een nieuwe term ontstaan, MAMIL Middle Aged Men In Lycra, refererend aan de lycra broekjes. Ook op het werk is fietsen populair en ik ben al gevraagd om mee te gaan. Maar nee; ik ben een renner, geen fietser. En fietsen hier lijkt mij ook niet ontspannend. Weliswaar zijn de country roads prachtig; er zijn helaas geen fietspaden, de wegen zijn smal, dus je moet de hele tijd auto’s tolereren die je met weinig ruimte inhalen. Dat zou mij op mijn zenuwen werken, maar gezien aan het aantal MAMIL die we rond zien rijden, zijn de Britten zijn er blijkbaar aan gewend.

Meet Epic

Zondag was het weer totaal omgeslagen; het regende hard, net zoals vrijdag. Geen probleem, want we vermaakten ons prima in de Celtic Manor; eerst in het zwembad, later in het bijzonder grote en professionele lasergame centrum met veel special effecten. We werden als familie ingedeeld tegen een sterkere groep, maar bleven goed overeind. Eerst bleef Kevin als laatste over, vervolgens konden ze in het volgende potje de als laatste overgebleven Isabelle niet vinden. Toen de groep bijzonder fanatiek jacht ging maken op Isabelle, vond Aimee het maar eng, het kwam even iets te serieus over. Gelukkig kwam mama lachend terug, na haar overwinning op het andere team.

Ik maakte nog een kort stopje in het stadje naast het hotel, Caerleon, wat ooit een grote Romeins fort was met nog verbazingwekkend goede overblijfselen http://www.caerleon.net/intro/. En daarna was het half twee; tijd om Epic op te halen. En ja dan sta je wel even te kijken als je door de fokker een puppy in je armen geduwd krijgt, die je meteen heel erg lief vindt... Meet Epic, filmpje : https://www.youtube.com/watch?v=GNioGU89XDc

Weekendje Wales

Zaterdagmiddag vertrokken we na een ochtendje uitpakken en opruimen richting Wales. Het doel was om op zondag onze puppy Epic op te halen, maar we maakten er een weekendje weg van, na alle verhuisstress. En we hadden ook weer geluk met het weer; na een bijzonder regenachtige vrijdag, waarop het water met bakken naar beneden kwam, hadden we zaterdag een mooie zonnige dag (terwijl Nederland gebukt ging onder een zomerstorm).

Om vier stopten we een uurtje bij een weer fantastisch mooi historisch huis met een groot park van de National Trust: Tredegar House bij het stadje Newton in Wales; http://www.nationaltrust.org.uk/tredegar-house. We waren helaas net te laat om een kijkje in het huis te nemen, maar de tuinen en het park inclusief speeltuin, waren alleen al de moeite meer dan waard. Dit huis, uit de zeventiende eeuw, behoorde toe aan een machtige famile uit Wales; de Morgans, later Lords Tredegar genoemd.

We aten in een typische pub, de St Julian Inn. http://www.stjulian.co.uk/index.html. We schreven het al eerder; pubs zijn bijzonder familievriendelijk, met prima (simpel) eten. Kevin maakte al de opmerking dat hij gek is op pubs. Als hij nog maar even wacht met een biertje nemen... Vanaf het terras van de pub hadden we een mooi uitzicht over de omgeving, inclusief de rivier de Usk die naast de pub stroomt en bij eb bijna helemaal droog viel.

Overnachten deden we in één van de top hotels in Wales, de Celtic Manor Resort. http://www.celtic-manor.com. Eerlijk gezegd hadden we het goedkopere Celtic Manor House geboekt, maar we kregen een upgrade naar het vijf sterren Resort hotel. Waarschijnlijk omdat de Manor House door een groep feestbeesten was afgehuurd. Hoe dan ook, een upgrade slaan we natuurlijk niet af.

Kijk- en luistergeld

Kennen jullie het nog; kijk- en luistergeld? Ooit betaalden we in Nederland voor het houden van een televisie en een radio. Dit werd zogenaamd gebruikt om de programma’s te maken (en de bobo’s uit Hilversum hun dikke salarissen te betalen). Maar dit concept was snel achterhaald toen we er achter kwamen dat je met televisie juist geld kunt verdienen; met reclames en/of commerciele televisie. Bij een belastingvereenvoudiging werd het kijk- en luistergeld dan ook terecht afgeschaft, inclusief de budgetslurpende controlediensten.

Maar niet in Engeland! Een van de eerste brieven op ons nieuwe adres was van de controledienst voor kijk- en luistergeld, met een dreigende vraag of we wel meteen ende direct wilden “dokken”, anders zouden we de gehele gerechtelijke- en politiemacht van Engeland over ons heen krijgen. Tuut tuut tuut, relax heren, we betalen wel gewoon. Maar vinden ook dat dit een absolute onzinbelasting is. Zeker nu de BBC Top Gear heeft stopgezet.

Computer codes

We hebben het al eerder gezegd; tijdens zo’n internationale verhuizing zijn er altijd de nodige frustraties, maar soms kan je er acheraf ook om lachen. Zoals de computercode... Isabelle had in de laatste weken voor de verhuizing in Canada de inlogcode van de computers veranderd, omdat de kids (met name Kevin) heel vroeg opstonden om snel met computeren te  beginnen. Zo moesten ze wachten totdat papa of mama hun toegang zou geven tot de computers. In theorie een prachtige oplossing. Maar niet net voor een internationale verhuizing van ruim zes weken; wij waren dus allebei de code vergeten. Wat we ook probeerden, we kwamen er niet in. Maar er is een tweede reden waarom deze in theorie prachtige oplossing niet goed werkt. Slimme Kevin heeft een uitstekend geheugen, dat gelukkig voor dit probleem ook de oplossing bood; hij was blijkbaar achter de code gekomen en had ‘m gelukkig onthouden!

De laatste etappe

Dinsdag begon dan eindelijk, na zes weken, de laatste etappe van de verhuizing. Een zware bergetappe, want de container met onze spullen kwam aan. Het uitpakcircus kon beginnen! En zo kwamen we er toch achter dat (1) het huis in Canada, hoewel het er uit zag als een kleine bungalow, toch enorm groot was (dankzij de enorme kelderruimte) (2) het huis in Canada over heel veel inbouwkastruimte beschikte (3) we best veel spullen hebben.

Helaas had ik ook een drukke week op het werk, met bezoekjes aan het hoofdkantoor in Hannover en later naar Franfurt. Maar woensdag had ik vrij om te assisteren en ook vrijdagmiddag was ik vroeg thuis. Isabelle werkte, met ondersteuning van het externe verhuisteam, enorm hard om het huis in te richten. Op vrijdagmiddag haalde ik het tijdelijke appartementje leeg. Vrijdagavond was ons huis redelijk “bewoonbaar”, hoewel we nog zeker weken nodig hebben om alle spullen op te ruimen en weer wat structuur aan te brengen. Dat laatste maakt de kinderen niet uit; die zijn dolgelukkig met hun nieuwe huis en hun nieuwe kamers. Ze hebben in de laatste zes weken nooit geklaagd, maar zoals Kevin zei: “Ik ben zo erg blij dat we eindelijk weer een huis hebben”.

De Vyne

Voorlopig hoeven we over het Engelse weer niet te klagen. Het was alweer een heerlijk zonnig weekend, en met een relatief rustig weekend besloten we zondag er even van te genieten. We gingen op pad in de cabrio, over de mooie landweggetjes door de bossen en velden. Eén ding is duidelijk; we gaan Toronto  missen, maar niet de natuur en het “groen”, want dat hebben we hier ook in grote hoeveelheid.

We stopten bij het landgoed “The Vyne” www.nationaltrust.org.uk/vyne van de National Trust, waar we ruim 12 jaar geleden ook een grote fan van waren. De oude landhuizen blijken ook leuk voor kinderen te zijn; in het oude huis hadden ze voor de kids een speurtocht uitgezet naar nep-ratjes in tudor kleren, en konden de kids ook zelf tudor-kleding passen. Er was een leuke speeltuin bij, op het terras kon je een lekker kopje thee drinken en de kids een ijsje eten. En we konden ook een leuke natuurwandeling maken over het landgoed. Zo beginnen we al van onze nieuwe omgeving te genieten.