Op bezoek bij de geboorteplaats van Richard Branson, maar niet echt

Richard Branson, die kennen we nog, want ooit beantwoorde hij een vraag van mij (zie http://lagerweijtjestoronto.blogspot.co.uk/2011/08/richard-branson-beantwoordt-mijn-vraag.html).

Vrijdag begon ik een wandeling in het plaatsje Blackheath waar hij geboren is volgens de omschrijving van de wandeling. Foutje, Richard is weliswaar geboren in Blackheath, maar dan het voorstadje Blackheath in London. Niet dit bijzonder kleine schattige dorpje met dezelfde naam bij Guildford.

Echter ook zonder Richard was dit weer een bijzonder aangename en afwisselende wandeling. Om het dorpje Blackheath ligt een prachtig wild heide- en bosgebied. 

Grappig is dat alle wandelingen die ik doe op een puzzel lijken, die langzaam in elkaar valt. Want ik had op een gegeven moment een prachtig uitzicht op de heuvel met het kerkje St Martha, dat ik pas geleden bezocht (zie ook https://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2017/12/de-bedevaartroute.html)

Vanuit hier liep ik naar de heuvel Chinthurst Hill, met een uitkijktoren en uiteraard mooie uitzichten. Vanaf hier liep ik langs boederijtjes naar een lang wandelpad, waar ooit een treinrails lag. Het was zo wie zo een stukje uit de industriele revolutie, want naast de oude treinroute, lag ook het oude Wey & Arun Kanaal. https://weyarun.org.uk/. Ooit was dit de verbinding tussen London, via Guildford met de zuidkust; eerst per trekschuit, toen per trein. En nu is overgenomen door de natuur. Op een gegeven moment liep je zelfs langs een oud stationetje, alsof de trein nog elk moment eraan kon komen.

Via het dorpje Shamley Green, waar ik stopte voor een pub-pitstop, liep ik terug naar de natuur rondom Blackheath.

Malacia

Ruim een jaar geleden bezochten Aimee en ik een wedstrijd van het tweede van Feyenoord tegen het tweede van Chelsea, gespeeld in het koude stadion van Aldershot http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/11/avondje-feyenoord-in-engeland.html

Tijdens de eerste helft hadden we twee Feyenoorders vaak bij ons staan, die we dan ook luidruchtig ondersteunden en toeriepen; Steven Berghuis, toen de uitblinker van het tweede, en Bart Nieuwkoop. Grappig genoeg spelen beide heren nu vast in het eerste.

In de tweede helft hadden we nauwelijks meer Feyenoorders aan onze kant staan. Reden was dat de linksbuiten (Bilal) eruitgestuurd was, dus er lag een “gat” op links terwijl Feyenoord in de verdediging werd gedrukt. Op een gegeven moment mocht een voor mij totaal onbekende jongen zich warmlopen, recht voor ons. Ik checkte de Feyenoord site, maar kon nergens zijn naam vinden. Dus vroeg ik een verzorger die bij ons stond, wie het was. “Tyrell Malacia, uit de jeugd” was het antwoord. Dus begonnen we de onbekende Malacia toe te juichen en te roepen, wat een brede grijns op zijn gezicht bracht.

Afgelopen woensdag van Tyrell Malacia de jongste Champions League debutant van Feyenoord ooit, en speelde een bijzonder sterke wedstrijd. https://www.telesport.nl/artikel/130865/feyenoord/direct-fan-van-malacia?utm_source=t.co&utm_medium=referral&utm_campaign=telesporttf.

Wat leren we ervan? Alle drie de Feyenoord spelers uit het tweede die we persoonlijk luidruchtig toe hebben gejuicht, spelen nu in het eerste. Dus ik denk dat Feyenoord ons vaker moet uitnodigen voor wedstrijden van het tweede.

Op bezoek bij de jagers

Dinsdag ging ik er weer op uit met mijn grote vriend Epic. Dit keer vertrok ik een veertig minuten rijden ten oosten van ons (en ten oosten van Guildford), in de buurt van Dorking. Op precies te zijn; in het kleine natuurgebied Abinger Roughs, dat ook van National Trust is. https://www.nationaltrust.org.uk/abinger-roughs-and-netley-park. 

Het is een mooi natuurgebied, in het groene heuvelgebied The North Downs. In het parkje kom je nog langs een monument (kruis), omdat ooit hier de bisschop van Winchester van zijn paard viel en kwam te overlijden (Samuel Wilberforce, in 1873).

Vanuit het natuurgebied kwamen we in het dorpje Abinger Hammer, dat ligt aan het riviertje the Tillingbourne, waarin we graag komen spetteren op een warme dag (zie ook https://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/05/spetteren-bij-shere-kleuren-bij.html). In het dorpje hangt een grappige grote klok, met een smit-figuurtje die elk uur de bel raakt met zijn hamer.

De wandeling ging verder door velden en over heuvels naar de pub The Volunteer, die mooi gelegen is in een dalletje. Het was te vroeg om te lunchen en te rusten, dus we gingen verder via het dorpje Sutton Place naar en door de bossen. We kwamen langs het dorpje Abinger Common, met een mooie oude waterput, voordat we weer de bossen indoken. Na een stijle afdeling in een volgend dal, kwamen we bij een prachtig meertje. We hoorden hier continue schoten, niet raar want er zijn hier veel fazanten, en die zijn “vogelvrij”. 

In de buurt van het meertje stond een oude leuke pub, The Stephan Langton, waar ik ging lunchen. http://stephanlangton.pub/. Een pub genaamd naar een aartsbischop, die een belangijke rol speelde in het tot stand brengen van de Magna Carta (zie ook https://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/search?q=magna+carta). Een pub in de wildernis, dus het was niet vreemd dat er veel wild op het menu stond. Ik nam een stukje fazant, omdat de hamburger en worsten gluten hadden. En even later wisten we ook waar de knallen vandaag kwamen, en hoe de fazant op mijn bord kwam; er kwam een grote groep jagers met honden binnen. Traditioneel gekleed; het is hier nog een dingetje dat jagen.

Na het bezoek aan de pub volgden we de oorsprong van de Tillingbourne stroomafwaarts. We kwamen nog langs een laatste dorpje, genaamd Wotton, met een schattig oud kerje, voordat we weer de parkeerplaats bereikten bij “Abinger Roughs”. Een afwisselende wandeling van 15 kilometer.

Donkere dagen voor kerst

De donkere dagen voor kerst zijn begonnen. Of moeten we in Engeland zeggen; de donkere namidagen voor kerst. Aangezien er en uur tijdsverschil is met Nederland, maar de zon niet exact een uur later opkomt en wegzakt, is het hier ‘s ochtends iets eerder licht, maar ook ‘s middags iets eerder donker. Jawel als ik de kinderen terugrijd van school (vier uur) is het al pikdonker. Niet schemering, maar “nacht” donker. Je zou er bijna slaap van krijgen!

Oma 80 jaar – speed visit Nederland

Dit weekend vierden we Mama en Oma Dicky’s 80e verjaardag, en daarvoor gingen we speciaal naar Nederland. Donderdagmiddag reden we om half vier weg, en we kwamen kwart over 11 in Zoetermeer aan. Daar relaxten we op vrijdag. Ik ging ‘s avonds nog even wat drinken met mijn oude vriendjes, en we bezochten ook nog een cultureel museum. Namelijk het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer https://www.nationaalvideogamemuseum.nl/, eigenlijk gewoon een spelletjeshal met een grote collectie oude en nieuwe video games. Vijf Euro entrée, en dan onbeperkt spelen voor een uur. Ik bedoel uiteraard niet echt spelen, maar culturele interactie met de materialen uit de tentoonstelling van het museum.

Zaterdag ging ik eerst klussen bij ons huis in Vleuten, waar de heg helemaal uit- en overgroeid was, en de tuin overspoelde. Dat was samen met de nieuwe bewoner drieenhalf uur zagen en bikkelen, voordat ik me snel omkleedde voor het feest in Houten. Waar we een leuke mogelijkheid hadden om met de hele familie bij te praten. En uiteraad oma’s 80e verjaardag te vieren met een hapje en een dranakje.

Zondag hadden we een soepele rit terug. We vertrokken net even over 12 uur, en dankzij het uur tijdsverschil kwamen we om half zes thuis; genoeg tijd om uit te pakken, te koken, en een “gewone” avond te hebben.

De Bedevaartroute

Na een bijzonder rustig familieweekend, ging ik vorige week maandag op bedevaart. Nou ja, ik liep een klein stukje van de lokale bedevaartroute. Jawel er is ook een bedevaartwandelpad in Zuid-Engeland; deze loopt van de oude kathedraalstad Winchester in het zuiden naar de oude kathedraalstad Canterbury in het Oosten. http://www.pilgrimswaycanterbury.org/. Vroeger gingen pilgrims via Rome dan naar het beloofde land in Israel. Hoewel de bedevaartroute pas echt populair werd toen St Thomas Becker in 1170 in Canterbury stierf.

Ik liep de route vanaf de Silent Pool (ja de plek van de gindistillerij (zie ook http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/11/silent-pool-over-alcohol.html?m=0) dichtbij mijn favoriete dorpje Shere, heuvelop naar het kerkje St Martha op de gelijknamige heuvel. http://www.parishofchilworth.org.uk/. De heuvel is 160 meter hoog, dus je hebt een prima uitzicht over Zuid-Engeland. Daarna liep ik in een boogje over de andere “North Downs” heuvels terug naar Silent Pool. Een mooie wandeling, die niet zo lang is. Tien kilometer. Maar wel met wat stevige klimmetjes.

Muziek met Spotify

Het luisteren van muziek verandert per generatie. Voor mij zat de LP generatie. Ik kreeg wat mee van de cassettebandjes, maar ik ben toch meer van de CD generatie. Nog steeds staan al mijn CD’s trots in mijn studeerkamer in de kast. Uiteraard in alfabetische volgorde…. Toch ben ik goed meegegaan met de MP3 generatie. Maar als ik nu naar Aimee kijk; waarom zou je uberhaupt muziek in wat voor bestand of format in je bezit hebben? Aimee is gek op Spotify – onbeperkt muziek luisteren, met een bijna oneindige selectie, “streaming” vanaf het internet. In de gratis versie krijg je om het half uur een advertentie.