Piloten, Parkrun en films

Wij hadden een afwisselende drie dagen, met vrijdag fantastisch weer, zaterdag druilerig en nat en zondag weer mooi. Vrijdag hadden we ook neef piloot Bas even op bezoek. Helaas hebben de kids weinig geluk met hem zien; vorige week zaterdagavond was Bas er, maar sliep hij even bij voordat hij met zijn nachtdienst begon. En vrijdag lag hij nog in zijn bed bij te komen van weer een nacht pakjes vliegen, toen de kids opstonden om naar school te gaan. Jammer, want ze zijn maar al te trots op hun grote neef.

Om tien uur was Bas wel wakker, en maakten we samen met de hond een wandeling in de bossen. Om drie uur moest hij weer weg, om vanaf vijf uur klaar te staan op de stanby lijst. En dit keer werd hij opgeroepen voor een vlucht naar Edinburgh, dus zagen we hem niet meer.

Zaterdagochtend nam ik sinds lange tijd weer deel aan de Parkrun. Tja ik moet weer helemaal opnieuw beginnen. Mijn doelstelling was om binnen de 28 minuten te finishen, wat volgens mijn eigen tijdswaarneming lukte (27:54), maar de officiele tijd lag verbazingwekkend hoger (28:03). Raar want normal gesproken zit er 2 tot 3 seconden tussen mijn eigen waarneming en de officiele tijd.

De rest van de dag was het rustig en keken we  films. Ik keek met Kevin het laatste gedeelte van de Hunger Games; met Isabelle keek ik ‘s avonds de laatste film van de Mummy met Tom Cruise, waarover later meer volgt

42.000 stappen

De 17 km wandeling op dinsdag leverde me al aardig wat stapjes op. Na een paar uur bijkomen, besloot ik ‘s avonds voor het eerst in bijna drie maanden weer naar de renclub training te gaan. Ik had al twee weken voorzichtig het rennen  opgebouwd. Ik begon uiteraard (en helaas) weer in de langzame groep (afgelopen zomer had ik nog “promotie” gemaakt naar de "gemiddelde" klas – er zijn in totaal drie groepen). We kregen meteen een intensieve interval training heuvelop voorgeschoteld. Gelukkig hield mijn knie het goed, en aan het einde van de dag had ik een dagrecord van 42.000 stappen op mijn stappenteller!

De Surrey heuvels en een heilige bron

Dinsdag had ik uitgekozen om wederom een lange wandeling te maken van 17 kilometer, met mijn trouwe metgezel Epic. Dit keer begon ik in het stadje Witley, bij een prachtig meertje genaamd de sweet water pond. Vanuit hier liepen we door de groene heuvels van Zuid-Surrey naar het gehuchtje Hambledon, met een schattig oud kerkje. Op het kerkhofje staan twee oude dike bomen, waarvan er één een heks in zich heeft, die je blijkbaar ziet als je er drie keer omheen loopt. 

Door de natuur liepen we naar het volgende gehuchtje Vann, wat enkele schitterende oude Tudor-stijl huizen heeft. Langs riviertjes en door bossen liepen we verder naar het dorpje Dunsfold. Hier staat aan de buitenkant een stokoud kerkje uit de 13e eeuw dat nagenoeg onveranderd is. http://www.dunsfoldchurch.co.uk/. Dit is altijd al een heilige plaats geweest, vanwege een “heilige” bron naast het kleine riviertje. De bron is er nog steeds; in de vorm van een put in een houten frame met een Maria beeld. Epic dronk nog wat water uit de heilige put, dus is nu officieel gedoopt.

Door bossen en langs riviertjes trokken we verder naar het dorpje Chiddingfold, waar we even bijkwamen in de plaatselijke pub. https://www.thewinterton.pub/. Pubs zijn wonderbaarlijke horeca bedrijven; waar honden welkom zijn, zelfs als je beiden onder de modder zit. Epic werd zelfs verwend met wat snoepjes. Vanuit Chiddingfold ging de weg terug naar Witley. Een bijzonder afwisselende wandeling!

Amazone Ontdekkers

Als je een film ziet met de titel “The lost city of Z” denk je aan een foute Indiana Jones remake of een typische overdreven fantasie Hollywood film. Niks is echter minder waar; als je zoals ik houdt van verhalen van ontdekkingsreizigers, dan is deze film een grote aanrader. 

https://www.bleeckerstreetmedia.com/thelostcityofz. 

Deze film gaat namelijk over het leven van Percy Fawcett https://en.wikipedia.org/wiki/Percy_Fawcett, een Engelse ontdekkingsreiziger die het Amazone gebied verkende en in kaart bracht, in de tijd rondom de eerste wereld oorlog. Daarbij komt hij op vondsten die een ontwikkelde oude bschaving voorspellen, wat nogal revolutionair was voor die tijd. Want in het gebied met alleen maar “wilde indianen” kon toch nooit een hoogstaande beschaving ontwikkeld zijn? Percy gelooft erin dat zijn vondsten voorspellen dat er ergens een oude stad in het oerwoud verborgen ligt, wat hij “de stad Z” noemt. Hij onderneemt verschillende jarenlange expedities om de stad te vinden, maar is helaas niet succesvol. Op zijn laatste expeditie, nota bene met zijn eigen zoon, verdwijnt hij om nooit meer gevonden te worden. De stad Z is nooit gevonden, maar recente vondsten geven wel bewijs dat er een hoog ontwikkelde beschaving met wegen, bruggen, dorpen en landbouw is geweest, zoals Percy voorspelde. Kortom een fascinerend en waar gebeurd verhaal. Het is nu wachten op een film over Shackleton…..

Afscheid van de ratten?

Omdat ik de afgelopen maanden steeds benauwder werd, gingen ons huisdiertjes de ratten op advies van de dokter een maandje uit logeren. Ze zijn nu een ruime week weg, en ik ben ongeloofelijk snel hersteld, en kan nu weer vrijuit ademenen. Helaas, het bleek dus weer een allergie te zijn, zoals ik deze al mijn hele leven kent. Tot verdriet bij Isabelle en Aimee houden we er nu rekening mee dat onze ratjes niet meer terugkomen. Zondag gingen Isabelle en de kids nog wel even bij de ratjes op bezoek.

Crooksbury Hill & Tilford

Als je hier de dagen uitkiest op basis van de weersvoorspelling, dan kan je perfecte wandeldagen met goed weer hebben. Maar soms moet je er gewoon even op uit. Zoals Zaterdag; een druilerige dag, Isabelle was met de kids naar een gamingbeurs en ik had genoeg om over na te denken na wederom een week met interessante gesprekken. En ook hond Epic had het blijkbaar nodig; het was al een tijdje geleden dat we erop uit waren geweest, en hij kwam me op een gegeven moment achter de computer wegtrekken, alsof hij kwam zeggen “kom nou, we moeten lekker naar buiten”.

We begonnen met onze wandeling ten zuiden van Camberley, in de buurt van het historische stadje Farnham. Het zwaarste gedeelte hadden we meteen in het begin; de beklimming van de heuvel Crooksbury Hill, behoorlijk stijl en hoog (160 meter). http://www.surreywildlifetrust.org/reserves/crooksbury-hill. Het uitzicht was uiteraard beperkt door het slechte weer, hoewel het toch interessant was; een beetje mysterieus door de wolken- en mistflarden. 

Daarna liepen we over de heide van Crooksbury naar een oude bekende pub; die van de ezeltjes, The Donkey http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2017/07/ezeltjes-en-pubs.html.

Het tweede gedeelte ging van The Donkey naar het schattige gehucht Tilford, wat erg mooi gelegen is aan de rivier de Wey. Hier hebben we ook een nieuwe “spetterplek” gevonden voor de zomer, aan dit frisse maar heldere riviertje, bij de oude middeleeuwse brug. De grote eikenboom die hier aan het parkje staat is mogelijk nog ouder dan de brug  – ruim 800 jaar.

Tenslotte liepen we weer terug van Tilford naar Crooksbury Hill, waarbij we dit keer de heuvel links (of eigenlijk aan de rechterkant) lieten liggen.

Gordon Ramsay

Dankzij Youtube zijn onze kinderen Gordon Ramsay fan geworden. De beroemde Engelse topkok, die slecht lopende restaurants en hotels structureert, en daarbij ongeveer drie keer per minuut een FXXX woord laat vallen. Ze zijn bijzonder geinteresseerd in hoe Gordon problemen in kaart brengt, lekkere gerechten ontwikkeld en uiteraard liggen ze dubbel als hij weer een FXXX laat vallen

Woensdagavond waren de kids erg jaloers op mij, want na een hele dag WTM (World Trade Market – de grootste reisbeurs voor professionals) had ik een etentje bij Ramsay’s grill restaurant in Hotel Savo. met uiteraard het heerlijkste vlees https://www.gordonramsayrestaurants.com/savoy-grill/