Tomboy

De tijd van roze jurkjes is voorbij. Nu was roze nooit echt de favoriete kleur van Aimée, ze had altijd al een voorkeur voor blauw. Aimée gaat op dit moment voor haar “Tomboy” kant. Haar haar is kort, ze heeft een voorkeur voor “stoere” kleding in plaats van prinsessen-jurkjes, en als ik haar ophaal van school klaagt ze over dat haar vriendinnetjes zo “girly-girly” (oftewel meisjesachtig) zijn. Op school voetbalt ze graag, en ze kijkt ook graag voetbal mee. Ze wil gewoon actief zijn en ravotten. Als een echte Tomboy.

Dag in het museum

Dinsdag ging Aimée met haar klas naar het Tate kunstmuseum in London. Een leuk dagje uit zou je denken, maar het was ons negenjarige meisje niet helemaal bevallen. Terug naar huis in de auto zat ze te klagen. Ten eerste gingen ze met de bus, en dat was een rit van anderhalf uur (enkele reis). Ten tweede was de kunst (volgens haar) maar saai. Er was volgens haar zelfs een gedeelte met schilderijen van alleen maar naakte vrouwen, bah! Maar het ergste was toch wel de lunch; er waren broodjes en een Kitkat voor elk kind. Voor Aimée was er alleen een glutenvrij broodje – er was geen glutenvrij chocolade, schande......

Libertat

Na een relaxte zondagochtend, waarbij ik nog dapper de heuvel Montjuich oprende, gingen we zondagmiddag door de tunnel van de berg Tibidabo naar ons oude woonplaatsje La Floresta. En nog steeds ga je vanaf de drukke bezige stad de tunnel in, en kom je in het groene en stille gebied de tunnel uit. Hier lijkt de tijd stil te staan, en ben je in het echte Catelonie. Ik had hier een Catelaans restaurant uitgekozen waar we tien jaar geleden een keer gegeten hadden, maar deze bleek dicht voor verbouwingen. 

We kozen daarom een voor ons nieuw restaurant uit (genaamd 90.0), wat een klein stukje verder lag, op een uitzichtspunt. Hier hadden we een prachtig uitzicht over de bergen en het groen, en aten we een typische eenvoudige maar heerlijke Catelaanse lunch. De Catelaanse gevoelens kwamen weer naar voren bij het invoeren van het password voor de wifi; Libertat (vrijheid). Ik hoop dat Spanje en Catelonie hun verschillen snel kunnen overbruggen, want dit gaat niet de goede kant op.

Na de lunch bezochten we ons oude huis (niet veel te zien vanwege het hoge hek er omheen) en namen we de weg over de Tibidabo terug naar Barcelona, om afscheid te nemen met geweldige uitzichten op de stad.

Strand en voetbal

Zaterdag begonnen we de dag in Barcelonnette, het stuk aan zee, waar ook de stranden van Barcelona zijn. Het was lekker zonnig weer, zo’n twintig graden, en Aimee wilde graag zwemmen. Dat is iets wat alleen toeristen en gekken doen in November, de echte Catalaan houdt zijn trui aan en zit in het zand. Maar eigenlijk is het zwemmen zo gek nog niet; ja het water is fris, maar niet veel kouder dan het zeewater in de zomer in Engeland. Bovendien is het water in Barcelonnette verrassend schoon en helder.

Voordat we gingen zwemmen namen we eerst de kabelbaan vanuit de haven naar de berg Montjuich, en weer terug voor het mooie uitzicht over de stad.

Na het zwemmen was het tijd voor een uitgebreide Spaanse lunch, dat we deden bij ons favoriete Japanse tapas restaurant Tayu, waarbij je onbeperkt mag pakken van kleine gerechtjes die in  bootjes langs je tafel varen. https://www.tripadvisor.co.uk/Restaurant_Review-g187497-d3543829-Reviews-Tayu-Barcelona_Catalonia.html. Weer leek het alsof de tijd had stilgestaan, want in tien jaar was er niets veranderend. En wederom een geslaagde keuze voor eten met de kids.

Daarna gingen we naar het hotel om te relaxen. ‘s Avonds namen we een snackje, voordat Aimee en ik naar Nou Camp gingen voor de wedstrijd van Fc Barcelona tegen Sevilla. Helaas regende het inmiddels, en Nou Camp is een geweldig en indrukwekkend stadion, maar niet overdekt! Het was de 600e (!) wedstrijd van Messi in het Barcelona shirt; ook hier lijkt niet veel veranderd, want tien jaar geleden zag ik hem ook al hier spelen!

Het werd een emotionele wedstrijd met veel Catalaanse sentimenten. Eerder die week waren er 10 politici opgepakt, en daarom werd er vanaf de 10e minuut leuzen geroepen als “vrijdheid” en “rechtvaardigheid”. Er werden ook een hoop andere dingen geroepen, over Spanje, en op een of andere manier leek het woord “Puta” (hoer) altijd in de leuzen in combinatie met Spanje voor te komen….. Maar we waren gekomen voor het voetbal.

Barcelona speelde veel beter, maar vergat meer dan een keer te scoren in de eerste helft. Met een magere 1-0 voorprong gingen ze de rust in.  Na rust leek het team minder scherp, en overwacht stond het opeens 1-1 uit een hoekschop. Barcelona zette weer aan, kreeg weer veel kansen, en vond het net nog een keer, zodat Messi’s jubeleumwedsrijd winnend werd afgesloten. En Aimee en ik een geweldige dochter-papa avond hadden.

Terug naar Barcelona

Na negen jaar keerden we afgelopen donderdagavond terug naar Barcelona, waar Aimee geboren is. Het is wel een beetje verwarrend met alle onrust van de laatste tijd; we hebben Aimee altijd verteld dat ze in Barcelona en Spanje geboren is, maar op dit moment voelen de mensen in Barcelona zich net zo Spaans als wij Nederlanders ons Duits voelen. Dus probeerden we de status van Catalonie uit te leggen, iets wat Aimee pas echt leek te begrijpen tijdens de emotionele en stevige spreekkoren tijdens de wedstrijd van Fc Barcelona. Maar daarover later meer.

Vrijdagochtend genoten we eerst van ons heerlijke ontbijtje, met de vele verschillende Spaanse (of Catelaanse) worstjes. Op straat kochten we een Fc Barcelona tenue en broekje voor Aimee, voordat we op bezoek gingen bij de oude crèche en eigenaresse Gilda. Die naast een geweldige verzorger van kinderen waarschijnlijk ook een uitstekende baas is, want tot onze verbazing bleken veel juffen van tien jaar geleden nog steeds daar te werken! Kevin herkende helaas niets meer, maar onderbewust moet er toch een connectie zijn geweest, want hij voelde zich er heel snel op zijn gemak, en hielp de juffen met het vermaken van de kleine kindjes, terwijl Aimee met Gilda optrok. We moesten onze kids om vijf uur bijna wegtrekken bij de crèche, zo leuk vonden ze het.

We reden het centrum van Barcelona in op tapas te gaan eten bij ons favoriete tapas-restaurant, Cerveceria Catalana. http://suitelife.com/blog/food-in-barcelona/cerveceria-catalana-best-tapas-in-barcelona/. Door de centrale ligging is deze de hele dag geopend. Vroeger moest je er rond half zeven zijn om nog een tafeltje te krijgen, dit keer zaten we er even voor zessen (heeeel vroeg voor Spanje) en zat de tent al bijna vol. Het heeft nog niets aan populariteit ingeboet, en we vonden al snel uit waarom; de tapas zijn hier nog steeds geweldig. De kinderen genoten mee, en we moesten zelfs een extra ronde desserts (Crema Catalana) laten aanrukken.

Terug naar het hotel stopten we nog even bij de magische fontijn bij de Montjuich, om de fontijn- en muziekshow te bewonderen. http://lameva.barcelona.cat/en/what-to-do-in-bcn/magic-fountain

Bezoek bij een oude bekende in Arhuis

Vorige week dinsdag bezocht ik het Deense Arhuis op uitnodiging van mijn bijzonder gewaardeerde ex-college Rene. Rene stelde het op het prijs op weer eens bij te praten over de reiswereld. Dit ging niet over een mogelijke toekomstige baan, maar gewoon gezellig bijpraten, contacten en enkele ideeen uitwisselen. We bezochten ‘s middags het moderne kunstmuseum van Arhuis, wat blijkbaar op dit moment de cultuurhoofdstad van Europa is. Het museum had een prachtig uitzicht-promenade in verschillende kleuren boven op het gebouw, ook wel de regenboogpromenade genoemd. Verder waren er veel exposities, sommige behoorelijk bizar. Het meest bizarre kunstwerk was een collectie potjes met in elkaar gehakte stukjes paard, met in de achtergrond een geprojecteerde film hoe het paard live in de wei in stukjes wordt gehakt…. Dit kunstwerk moest het leiden in de wereld voorstellen of zoiet, tja…..

Anyway, Arhuis is ook een gezellige studentenstad. Een van de brilliante ideeen die ze daar hebben uitgevoerd is het volgende. In de oude de centrale werkplaats (hangaar) van het busstation, midden in de stad, hebben ze allemaal kleine voedsel kraampjes (“street food”) neergezet, met veel tafels en lange banken, gezellige verlichting en zelfs een spelletjeshoek. Dit trok veel publiek – een erg gezellige plek.

Australian Pink Floyd

Ik was vorige week helemaal vergeten te schrijven over de Australian Pink Floyd. Dit is een cover band, uiteraard uit Australie, die een optreden gaven in ons kleine maar sfeervolle theater G-live in Guildford. Isabelle en ik gingen erheen, terwijl de oma’s op de kinderen pasten. Toen we de auto parkeerden, zagen we drie grote truck bij de artiesteningang staan. Dat kan nooit van een coverband zijn, spraken we nog hardop. Dat hadden we dus mis, want de Australian Pink Floyd houdt de Pink Floyd traditie in ere, door een spectaculaire visuele show te geven, met veel lichten, lasers, projecties en oplaasfiguren. In het geval van de Australian Pink Floyd werd echter het traditionele “Animals” Floyd opblaasvarken vervangen met een opblaaskangaroo. Ook andere visuals en video’s waren aangepast met symbolen uit Australia, maar verder werd er strak en zonder al te veel eigen invulling de grootste hits van Pink Floyd gespeeld. Een bijzonder geslaagd avondje uit.