Spotify

Aimee is een groot fan van Spotify, en heeft het geinstalleerd op haar Ipad en op mijn telefoon. Met hetezelfde account. Het grappige daarvan is dat ik op mijn telefoon exact zie welk liedje ze afspeelt op haar Ipad. Nog beter is dat ik haar kan plagen, door terwijl ze aan het luisteren is, liedjes te wisselen. Zo kapte ik een aantal keer haar popliedjes af met “Fight For Your Right To Party” van de Beastie Boys. Ze had al snel door dat dit geen fout van Spotify was, en ze was slim genoeg om de “oorzaak” te achterhalen. Gelukkig kon ze hard om de grap lachen.

Terugdenken aan die goede oude tijd bij Chucky Cheese

Zaterdag vierde we dat ons kleine mannetje al weer 12 werd. In Canada waren we altijd vrij snel eruit wat het kinderfeest moest zijn; Chuck E. Cheese. De perfecte en veilige plek om een horde kids in los te laten en aan het einde van het feest weer bij elkaar te verzamelen, zonder de nodige inspanningen van pa of ma.

In Camberley gingen we dit jaar naar Gravity Force. http://www.gravityforce.co.uk/. Een groot indoor trampoline speelplaats. Dat ging allemaal niet zoals gehoopt en gepland. Allereerst hadden we 20 kids uitgenodigd, want dan komen er uiteindelijk zo’n 12 tot 14 op dagen. Dit keer kwamen er….20. Volle bak dus! Na een tijdje springen schreeuwde Kevin’s vriendje Henry het opeens uit. Hij bleek later zijn onderarm gebroken te hebben (op dat moment dachten we eerder aan zijn pols). Isabelle bleef bij hem, wachtend op zijn ouders, terwijl ik probeerde 19 kids te managen. Of 18 zoals ik er telde. Ik vraag dus aan Kevin en Aimee – wie missen we? Tot drie keer toe krijg ik hetzelfde antwoord – Henry. Een tijdje later begreep ik dat er een tweede Henry was, en die waren we kwijt. Dit enigszins autistische kind bleek naar buiten gelopen te zijn! De rest van het feestje ging verder goed, maar ik miste de gecontroleerde en simpele feestjes bij Chucky Cheese.

Omgeving van Alresford onder een dreigende hemel

Maandag raakte de orkaan Ophelia Ierland. Zoals in Nederland bracht deze storm ook warme temperaturen bij ons, en de voorspelling was dat het droog zou blijven. Zonder ingeplande afspraken besloot ik er weer met Epic op uit te trekken. Ik geniet echt van deze lange wandelingen (dit keer 18 km), het zijn uitstekende momenten voor ontspanning en reflectie.

Ik begon deze wandeling ten zuid-westen van ns huis op de heuvel Abbotstone Down, in de bossen. Deze bossen liep ik als snel uit, en daarmee de velden in. Daarbij kwam ik langs enkele boerderijen, en opeens ook een oude aangebouwde kapel uit 1331 van de hospitaalridders (volledige naam; Soevereine Militaire Hospitaal Orde van Sint Jan van Jeruzalem, van Rhodos en van Malta). http://www.hampshire-history.com/knights-hospitaller-in-godsfield//. Helaas is de kapel nu prive eigendom, en kan je dus deze alleen van de wandelweg bekijken.

Via nog meer wandelpaden door de velden kwam ik in het gehucht Old Alresford aan. Op een bankje van het plaatselijke kerkje rustte ik even uit, en kreeg ik gezelschap van een 87-jarig mannetje. Die bijna elke dag het bankje bezoekt, maar in de laatste twee jaar daar niemand bij ontmoette. Hij vertelde nog een mop, en was gek op Epic. Even later moesten Epic en ik weer door, naar het dorpje New Alresford. Nog steeds een historisch drpje, maar wat nieuwer. Ik dronk een colaatje in de plaatstelijke pub. Het dorpje ligt aan de rivier Alre. Een verbazingwekkend kristalhelder riviertje, waar je de vissen in ziet zwemmen. Door het vele water zijn er oude watermolens en plantages voor waterkers. Alresford noemt zich zelf zelfs de waterkers hoofdstad van de wereld….

Door de velden liepen we verder naar het gehucht Abbotstone, waar we weer langzaam de heuvel Abbotstone Down beklommen, met het gelijknamige bos.

Onderweg naar huis stopte ik nog bij de Grange van de English Heritage, een enorm pompeus landhuis in griekse stijl http://www.english-heritage.org.uk/visit/places/northington-grange/. Het grote gebouw maakt een spookachtige indruk onder een donkere hemel met een rood-gele zon. De orkaan Ophelia had de lucht dreigend donker gekleurd, en meegekomen woestijnzand en – stof in de lucht kleurde de zon rood-geel. Bizar en dreigend, maar ook gelijk erg mooi. Zie ook http://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/red-sun-uk-sky-ophelia-hurricane-storm-dust-sahara-spotted-latest-updates-a8002891.html

Films, hut en kampvuur

Het weekend was rustig zonder afspraken. De kids wilden graag films zien die we liever niet ‘s avonds kijken in verband met mogelijke nachtmerries. Dus hadden we een filmmiddag; Zaterdag keken we met Kevin het eerste gedeelte van de Hunger Games. Blijkbaar heeft Kevin alle boeken gelezen, en vind hij dit bijzonder interessant. Zondag keken we voor Aimee de kinder-horror film Goosebumps. Verder keek ik zaterdag de film 'Operation Dunkirk'. Ik had verwacht dat dit hetzelfde was als de film ‘Dunkirk’, wat volgens sommige critici de beste oorlogsfilm is, die ooit is gemaakt. ‘Operation Dunkirk’ is echter een bijzonder slecht gemaakt aftreksel wat probeert mee te liften op de naam van de sterke film. Slecht geacteert, slecht verhaal, slecht gemaakt.

We keken niet alleen films, maar gingen zaterdag ook nog even naar het bos. Daar werkten we verder aan de grote hut die we aan het maken zijn. Deze was nog steeds in dezelfde staat als hoe we het een paar weken geleden achterlieten.

Thuis werkten we nog  in de tuin, en sloot de electricien de tuinverlichting aan. We vierden dat onze tuin nu helemaal klaar is met een kampvuur, uiteraard met marshmallows.

Verkouden en persoonlijk onderzoek

De tweede helft van vorige week werd een beetje afzien voor mij; ik had het druk met afspraken en werd bijzonder verkouden. Zo moest ik vrijdag op en neer naar een Europeese hoofdstad voor een gesprek met drie investeerders over een mogelijke baan.

Op het vliegveld had ik een ‘interessante’ ervaring; vanwege mijn knieblessure, draag ik nu op zwager Berry’s advies een knie brace. Blijkbaar zit hier metaal in, want op het vliegveld ging ik behoorlijk af bij de veiligheidscontrole. Zo goed, dat ik onder begeleiding van twee uit de kluiten gewassen beveiligers mee moest na een prive controlekamertje, om de broek te laten zakken….. ze zaten nog net niet met de vaseline klaar. Dus leerpunt; geen knie brace aan net voor het vliegen!

Negentien kilometer door de Chilterns

Het herfstweer hier in Engeland is onverwacht goed. En droog, wat betekent dat we de nieuwe delen van onze tuin vaak moeten sproeien. Met het goede weer kan ik er lekker op uit; zo begon ik vorige week dinsdagochtend aan op dit moment de langste wandeling van maar liefst 19 kilometer. Startpunt was het Thames plaatsje Hambledon bij de sluis. Een sluisje en waterval die leek op de vele sluisjes die we eerder dit jaar tegenkwamen op ons bootweekend op de Thames. Zoals toen ook zijn deze plekjes bijzonder pitoresk, dus het was een mooi begin.

Langs de Thames liepen Epic en ik verder naar het plaatsje Medmenham. Hier staat een monument voor een oud wettelijk dispuut of de plaatstelijke veerpond openbaar of prive was. De rechter besloot ‘openbaar’, wat blijkbaar belangrijk genoeg was om dit te vieren met een monument.

Vanaf Medmenham werd het klimmen, de heuvels van de Chiltern’s in. Opeens liepen we in de bossen tegen een grote groep (zo’n twintig) herten aan, die in paniek op de vlucht sloegen. Hier keek Epic nog voorzichtig toe. Even later sprong hij op grote stapels boomstammen, om een nog grotere sprong te wagen over bramenstruiken naar een eekhoorn toe. Het was een misrekening, want hij kwam in de bramenstruiken terecht, en viel achterover in een gat tussen de struiken en boomstammen. Waar ik even later het hevig geschrokken maar gelukkig (tot mijn verbazing) ongedeerde dier uit kon trekken. Hij leerde er niet echt van; want bij de volgende heuvel, Pheasant Hill genaamd, ging hij achter de fazanten aan. Ja ik heb nog nooit zoveel fazanten in mijn leven gezien. Epic ook niet, en met veel moeite kreeg hem te pakken om hem aan de lijn te gooien. We wandelden vervolgens rustig naar Hambledon terug, het oorspronkelijke dorp wat meer weg van de Thames in het binnenland ligt. Een liefelijk historisch dorpje. Met spierpijn, blaren en in Epic’s geval schrik gingen we terug naar huis om de kinderen uit school op te halen.

Frensham Little Pond en de sprongetjes van de duivel

Vorige week Zaterdag ging ik er op uit voor een langere wandeling met Epic. Dit keer gingen we naar het nabijgelegen Farnham, of specifieker Frensham Little Pond. Dit natuurgebied rondom een prachtig meertje bezocht ik al eerder met de kinderen. http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2015/10/het-vijvertje-van-de-bischop.html, Het bijzondere van dit meertje is dat het een door mensen gemaakt stuwmeertje is, maar dan wel uit de dertiende eeuw!

Ik had nu zonder kinderen de kans om een stuk verder de natuur in te lopen. Ik liep over de heide van Frensham naar de Devil’s Jumps. Dit zijn drie in het landschap wat onverwachte steile ronde heuveltjes. Eentje daarvan is open voor publiek, dus dat werd even klimmen. Met als belonging uiteraard een fantastisch uitzicht.