Terug in de bewoonde wereld (met wifi) (3 augustus)

Vorige week maandag hadden we nog een laatste zeedag, voordat we in de nacht weer in Murmansk aankwamen. ’s Ochtends moesten we vroeg het schip af, omdat deze klaar gemaakt moest worden voor de volgende reis. We kregen nog een rondleiding aangeboden op de Lenin, de eerste nucleaire ijsbreker, nu een museumboot. Met uiteraard veel mooie Sovjet-symbolen, inclusief Lenin. Na de tour gingen we direct door naar het vliegveld.

Voor de rest was dit een reisdag. Om half twee vertrokken we vanaf Murmansk, en tegen vier uur waren we terug in Helsinki. Daar gingen we nog met onze Chineese partner Kenneth een hapje eten bij een Chinees restaurant.

De meeste mensen vlogen woensdagochtend vroeg terug naar huis, maar wij pas aan het einde van de dag. De kids waren blij om weer in wifi-land de zijn, dus ik ging in mijn eentje erop uit om nog wat van Helsinki te zien. Tegen de avond waren we weer terug in Engeland.

Terug in Franz Jozefland (30 juni)

Zaterdag hadden we nog een dag in Franz Jozefland. Nadat we zoveel ijsberen hadden gezien, had het expeditieteam een ander afwisselend programma in elkaar gezet. ’s Ochtends voeren we door het prachtige Collinson Fjord. Daarna maaken we een landing met de zodiacs op Champ Island. Dit is een bijzonder eiland vanwege geologische eigenschappen; op dit eiland zijn door fossielen en organische processen grote perfect ronde ballen ontstaan, van kleine ping pong balletjes tot enorme grote stenen ballen, die we ook wel kennen uit een Indiana Jones film.

Daarna voeren we verder naar het zuiden, en kwamen nog een keer langs Tikhaya Bay. En dit keer konden we hier wel een landing uitvoeren. Tikhaya Bay is een oud weerstation en kleine wetenschappelijke nederzetting van een honderd jaar oud. Interessant om hier langs de oude houten huisjes te lopen. Daarnaast kan je hier in deze tijd van het jaar zien dat de Arctic opfleurt; er zijn overal mooie kleine bloemetjes die uit de drassige bodem opkomen.

Zondag voeren we al weer terug over de Barentszee, jawel genoemd naar onze Nederlandse poolontdekker. Een dag die vooral in het teken stond van lezingen en presentaties. ’s Middags hadden we nog een aparte onverwachte bezienswaardigheid; we voeren langs een dode walsvis, die opgezwollen in de zee dreef, met veel vogels eromheen. Die allemaal geduldig aan het wachten waren op het moment dat de walvis door de interne gassen wordt “open” geblazen, want dan kunnen ze pas bij het zachte vlees.

Zondagavond had het team een feest georganiseerd, waar ons kleine feestbeestje Aimee volledig uit haar dak ging. Een expeditiecruise met een kleine groep is voor haar perfect; er zijn zoveel mensen en bemanning waar ze in korte tijd een band mee kan opbouwen!

De enige richting is zuid (28 juli)

Op de Noordpool steldde ik aan de kids nog de quiz vraag – wijs met je vinger het zuiden aan. Ze hadden hem door – je kan je vinger in elke richting wijzen, alles is het zuiden. Zo konden we donderdag ook maar één richting uit met het schip. Naar het zuiden. Terug richting naar Franz Jozefland.

Donderdag was een ijsbreek dag met weinig activiteiten. We hadden in een klein groepje een vragenuurtje met de kapitein van het schip. Verder zagen we aan het einde van de dag weer een mooie ijsbeer, die we goed konden volgen, ook toen hij een stuk ging zwemmen. En verder vermaakten we ons met wat meer typische cruise activiteiten, zoals eten, drinken en interessante presentaties. We hebben een aantal experts van wereldklasse aan boord, zoals topfotograaf Paul Nicklen.

Vrijdag naderden we weer de eilanden van Franz Jozefland. Het werd een ijsberendag. We zagen gedurende de dag drie ijsberen, die uit nieuwsgierigheid het schip weer tot zeer dichtbij naderden. Ze stonden op een gegeven moment onderaan het schip naar ons naar boven te kijken. Op het einde van de dag zagen we ook vier ijsberen, die net een zeehond te pakken hadden, en deze verscheurden en opaten. Een enigzins bloederig en wreed beeld, maar wel natuurlijk en uiteraard zeer spectaculair. 

Tussendoor naderden we nog Kaap Fligely, het noordelijkste puntje land van het Europees/Aziatische continent dichtbij met ons schip. En kregen we een tour door de machinekamers van het schip. Voor het eten zagen we nog een groep walrussen op het ijs. 

De spectaculaire dag werd afgesloten met een rondvluchtje met de helicopter, door de fjorden en over de gletsjers van de eilandengroep. Korte filmpjes van onz vlucht; https://youtu.be/rr0YbUfqiFU, https://youtu.be/f_5DFw4VfrQ, https://youtu.be/Dof9GIDJUtI, https://youtu.be/vNkp8CHMzbY, https://youtu.be/uIpG57t63hM en https://youtu.be/fyziWVrCQ34

Naar de Noordpool (26 juli)

Dinsdag braken we weer veel ijs op weg naar de Noordpool. Het is soms niet te bevatten hoe makkelijk en snel dit schip door dik ijs breekt. De snelheid is meestal een stuk hoger (15-20 knots) dan de snelheid van een “gewoon” expeditiecruiseschip door “gewoon” water (12-15 knots).

Ik heb een aantal filmpjes van het ijsbreken, waarvan ik er een viertal op youtube heb gezet.

https://youtu.be/vI8RJ6JgxfI (van de brug genomen), https://youtu.be/yVNh6oYjyhI (time lapse)

https://youtu.be/J3oy3607804 (time lapse met zwaarder ijs) en https://youtu.be/h0Bf5suJ3rw

(time lapse bijna bij de Noord Pool, merk ook de helcioptervluchtjes op!)

We konden deze dag nog een keer een kort helicoptertochtje maken, om het beste zicht te krijgen op het ijsbreken. https://www.youtube.com/watch?v=xBsk8WNc4bI

Er werd ook nog een beetje gewerkt deze dag, want ik had samen met zakenpartner Kenneth een sessie met onze Chinese gasten aan boord (in totaal 51 man). Tegen de avond naderden we langzaam de 90 graden van de geografische noordpool. Iedereen stond op het voordek, ondanks dat het helaas een beetje regende. Ja het is hier nu behoorlijk mild, met temperaturen van net boven de nul. Global warming....

Het bereiken van de 90 graden werd luid gevierd, met de scheepshoorn, champagne, toespraken, en muziek. Uiteraard waar er een feestje is, staat Aimee vooraan. En bleef ze ook tot het laatst.

Woensdagochtend werden we wakker in een surreale wereld. Gelukkig was het gestopt met regenen. De zon was er zelfs, maar ook enkele mistnevels. De kapitein had het schip in het ijs “geparkeerd” en na het ontbijt mochten we het schip af en de ijskap op. Een bizar landschap was voor ons veiliggesteld. Kevin vergeleek het met de maan. Er waren kleine ondiepe blauwe smeltpoeltjes – niet te verwarren met onveilige breuken in het ijs. We konden het aparte landschap, de ijsvormen, en uitzichten bewonderen. Maar eerst hadden we nog een groeps-ceremonie in een cirkel om het Noordpool 90 graden bord dat we hadden neergezet. Inuit (of minder politiek correct maar bekender “eskimo”) hoofdman David gaf een drum/dans ceremonie in de cirkel.

Quark had voor nog wat meer entertainment gezorgt. Er stonden verschillende borden en afstandwijzers voor de nodige foto’s. We hadden een rode Engelse telefooncel uitgerust met een werkende sateliet-telefoon. Er was vooraan het schip een touw vastgemaakt, waarmee je een foto kon maken net alsof je het schip door het ijs trekt. Later werd er nieuw entertainment toegevoegd; om half twaaf konden de dapperen (of stommelingen, het is maar hoe je het bekijkt) een polar plunge maken op de Noordpool. Water temperatuur was min 1.5 graden, jawel de koudste plunge die je maken maken. Vorig jaar krabbelde Aimee terug van de plunge in Antarctica, toen we hand in hand klaar stonden om te springen. Dit keer ging ze tot mijn verbazing voor mij, en zelfs voor haar vriendinnetje, en ze ging echt! Wel op een vreemde (en zelf moeilijkere) manier; ze ging eerst met haar voeten op de ladder in het water staan, en toen sprong ze. Nadat dochter het voorbeeld zette, kon ik niet achterblijven, dus ging ik voor mijn inmiddels zesde plunge...

Na weer opgewarmt te zijn, hadden we lunch. Een echte (en heerlijke) barbeque buiten op het pakijs. Daarna volgde de meest bijzondere activiteit; balonvaren. Jawel we hebben een echte balon bij osz, inclusief piloten, en iedereen kon de Noordpool in alle rust een paar minuten vanuit de lucht bekijken. Filmpje https://www.youtube.com/watch?v=lLXPHPqDZrg

Franz Jozefland (24 juli)

Zondag kwamen we het laatste land tegen; de eilanden van Franz Jozefland. We konden vanaf het schip de eerste kaap, Cape Flora, tussen de mistflarden door bewonderen. Het zicht klaarde goed op, dus was er het plan op een landing te maken bij de oude basis Tikhaya Bay. Helaas zoals het bij expeditie-reizen kan gaan; het zicht was goed, maar de wind te hard voor veilige operaties met zodiacs. Wel bracht de kapitein het schip dichtbij de enorme “vogel”-rots Rubini Rock, waar naar schatting meer dan 200.000 paren vogels broeden.

In het noorden van de eilanden kwamen we meer en meer ijs tegen. En dat is goed nieuws; ten eerste kon dat de ijsbreker aan het werk zetten. Filmpjes https://youtu.be/LnNQ6AVx36E en https://youtu.be/whTyEJu1OXE. En dat kon je ook in je glas wijn in het restauarant merken https://www.youtube.com/watch?v=BsyepyqqiZE

Ten tweede betekende dat; ijsberen gebied! En wat dat laatste betreft werden we niet teleurgesteld; we zagen op een gegeven moment drie ijsberen tegelijk. Het schip werd stil gelegd om de beesten rustig te bewonderen. Vanaf de brug vonden we daar in totaal zelfs negen ijsberen, waarvan vijf dichtbij genoeg waren om te fotograferen. Maar het kan altijd beter. Later op de dag zagen we nogmaals twee ijsberen; een moeder met een relatief ouder en bijzonder nieuwsgierig jong. Toen we het schip stillegden, kwamen ze naar het schip toe. Totdat ze zelfs onderaan het schip stonden, en nieuwsgierig naar ons naar boven keken. Een onvergetelijk moment om deze prachtige dieren zo dichtbij te kunnen bewonderen. Filmpje https://youtu.be/zugRTudptIs

Maandag gingen we verder door het ijs richting de Noordpool. Hoogtepunt van de dag was dat we een helicoptervlucht mochten maken rondom het schip – de beste manier om het ijsbreken te bewonderen. Filmpje https://youtu.be/6WKljKC_ko8

Maar er gebeurde nog veel meer; Klimaatwetenschapper Maureen Raymo had een eigen sessie met de kinderen aan boord. Aimee mocht expeditieleider Cheli “assisteren” op de brug tijdens de helicopter-operaties, waarbij ze met grote trots werd uitgerust met een eigen radio. Aimee en ik speelden ook nog een potje volleybal met de crew in de gym (jawel het schip heeft een eigen gym en zwembad). En ’s avonds na het eten zong de gehele familie Lagerweij tijdens de Karaoke avond!

Murmansk & De Victory (22 juli)

Vrijdagochtend verlieten we Helsinki en vlogen we een anderhalf uur verder naar het Noorden. Daar, net over de grens in Rusland, landden we in Murmansk, de thuisbasis van Rusische nucleaire ijsbrekervloot. Voordat we naar het schip gingen, kregen we eerst een stadstour voorgeschotel.

Laten we eerlijk zijn; Murmansk is op het eerste oog een lelijke stad. Het bestaat grotendeels uit oude vervallen appartementencomplexen en wat havenindustrie. Dit is dan ook geen stad gebouwd als vermaak of design, maar om te overleven. Het is de grootste stad (ruim 200.000 inwoners) boven de Arctische cirkel. Het was de levensader voor Rusland in de tweede wereldoorlog.

Hoogtepunten van de stad zijn de vele monumenten, die de stad nog wat moois meegeven. Meest opvallende is een 35 meter hoge soldaat, op een heuvel boven de stad, die de gevallenen uit de tweede wereldoorlog herdenkt.

Tegen de namiddag gingen we naar de installaties van RosAtomflot, de maatschappij verantwoordelijk voor de nucleaire vloot. De rode “Fifty Years Of Victory” torende al hoog boven het gebouw uit, gelegen naast een Rusisch vliegdekschip. Na de nodige veiligheidschecks mochten we aan boord van dit enorme monster, met een stuwkracht van 75.000 PK. Het is het enige schip wat Quark gebruikt, waar ik ondanks zeven jaar van contractonderhandelingen nog nooit een voetstap op had gezet. Dit vanwege het bijzondere karakter – vanwege veiligheidsvoorschriften kan je dit schip niet zo maar even bezoeken.

Onze kinderen waren wildenthousiast, zeker toen ze bekenden van het Quark team tegenkwamen. Aimee werd al snel grote vriendinnen met een twaalf jaar oud meisje, terwijl Kevin kameraadjes vond in twee Chinese jongetjes.

Tegen de avond vertrok het schip naar het noorden. Zaterdag was een dag op zee, met de nodige presentaties en briefings. Klein hoogtepunt was dat het snel wisselende weer op een gegeven moment ons een prachtige “mist-boog” voorschotelde, een soort regenboog van mist. Nog nooit eerder gezien. ’s Avonds hadden we een presentatie en drum-sessie van een Inuit leider, die op deze reis een speciale gast is.

Naar glutenvrijparadijs HEL (20 juli)

Woensdagochtend begon onze vakantie met een vlucht naar HEL. Ja het is even wennen, maar dat is de airport code van Helsinki in Finland. Met een twee uur tijdsverschil kwamen we daar aan het einde van de dag aan. Na het inchecken in ons hotel in het midden van de stad, lobbyden de kids het voor elkaar dat we bij de McDonalds gingen eten. Waarbij McDonalds in Finland wel opviel, want ze hebben hier glutenvrije broodjes! Net zoals in Zweden en Noorwegen overigens.

Het is hier zo wie zo een glutenvrijparadijs. Bij het ontbijt in het hotel kregen we een bord met allemaal vers gebakken glutenvrije broodjes en koekjes. Mmmm!

Donderdag hadden we een hele dag in Helsinki. ’s Ochtends verkenden we de stad, die op het eerste oog niet zo heel bijzonder was, op de grote witte kathedraal na. Echter als je vanuit het centrum een ferry van 10 minuten neemt naar het zeefort “Suomenlinna”, dan kom je een bijzondere wereld binnen. Dit UNESCO werelderfgoed is niet alleen interessant vanwege de forten en kannonnen, maar ook vanwege de liefelijke gekleurde oude houten huisjes, de natuur, de wilde bloemen en de uitzichten. Het Rusische kerkje is ook bijzonder, zeker vanwege de reling om de kerk heen, die gemaakt is van kannonnen en ankerkettingen. We vonden er ook een klein pizzarestaurant special voor Kevin, in een fort gebouwd. En uiteraard hadden ze hier ook glutenvrije pizza’s.

’s Middags relaxten we in het hotel. Aimee en ik gingen nog naar het zwembad en de sauna. ’S Avonds aten we om de hoek van het hotel, op een oude Nederlandse boot, dat nu een gezellig cafe is genaamd “Ravintolalaiva Flying Dutch”.