Echt Hema

In London zie je steeds meer het vertrouwde logo van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij . Ze zitten met name op de stations, in verbazingwekkend kleine winkels. Dus met een beperkt assortiment, dat nog wel echt Hema is. Met een uitzondering......helaas, er is geen rookworst!

Het einde voor Santa en de tandenfee

Een paar weken geleden vroeg Aimee aan Isabelle of de tandenfee echt bestaat. Ze wilde een “eerlijk” antwoord. Dat gaf Isabelle dus, en dat werd even brullen. Aimee was heel verdrietig, dat haar magische wereldje toch een beetje instortte.

Dit weekend kreeg ik de logische vervolgvraag; “bestaat Santa Claus (de kerstman) echt”? Wederom werd benadrukt dat een eerlijk antwoord werd verwacht. Dat gaf ik dus, en dit keer kwam het niet zo als een schok. Het was het antwoord dat ze verwacht had. Kevin reageerde heel lief door te zeggen dat ze het niet mocht doorvertellen aan kinderen in haar klas die nog wel erin geloofden. Inderdaad is hij, wat dit betreft, een voorbeeldige broer geweest; nooit heeft hij het opgebracht met Aimee.

Op bezoek bij de RAF

Zondag brachten we een bezoekje aan het RAF museum bij London, aan de noord-kant van de stad. Er zijn in Engeland twee RAF musea, en deze is het dichtstbij. http://www.rafmuseum.org.uk/london/. Het andere museum, bij Cosford, ligt aan een bestaand vliegveld, dus heeft de grotere modellen. Maar het museum bij London is ook groot. Bovendien, het is gratis! Nu geef je toch wel geld uit, zoals wij aan een 4D “Red Arrows experience”. Voor tien pond mag je in de cockpit van een Spitfire zitten, maar dat vonden we te veel van het goede. Er zijn genoeg leuke, interactieve, displays om de kinderen te boeien. En uiteraard heel veel vliegtuigen om te bekijken.

Cross country en geheime heilige bronnen

Vrijdag vertrok Isabelle  voor een kort gezellig weekendje naar Nel. Samen met de kids keek ik dezelfde avond de tweede spannende film van Pirates of the Caribbean. Zaterdagochtend deden we rustig aan, maar ’s middags had Aimée een cross-country run op school. Best pittig; ruim een kilometer rennen in de modder met één flinke heuvel. Ze kwam dan ook met rode kleurtjes en behoorlijk kapot over de finish. Dat gevoel ken ik inmiddels wel!

We lieten Epic nog even uit bij het plaatsje Bisley, en daar ondekten we een “geheime heilige” bron, die de weinig originele naam “St John the Baptist” heeft meekregen, omdat het al eeuwen bestaat (en nooit is droog gevallen of bevroren is geweest). Drinken is niet aan te raden, want het water kleurt bruin van het ijzergehalte. https://insearchofholywellsandhealingsprings.wordpress.com/2013/06/14/a-well-for-june-st-john-the-baptists-well-bisley/. ‘s Avonds mochten de kids het eten kiezen, en dat werd gourmetten, met als toetje merinque met warme custard. Ik was erg tevreden met de keuze van de kids!

Bosklas

Afgelopen week had Aimée nog één dag “proefles” op Hurst Lodge. Het is geen echte proefles meer, want ze gaat na de paasvakantie (April) naar Kevin’s school, en kijkt daar ook naar uit. Maar ze wilde heel graag nog een dag meedraaien op Hurst Lodge, wanneer ze “Forest School” of vrijvertaald “bosklas” hebben. Dat klinkt ook allemaal erg leuk; ze trekken het bos in, om daar over de natuur, planten en bomen te leren. Iets om naar uit te kijken.

Porto per helicopter

Afgelopen maandag bracht ik een bezoekje aan de Portugese stad Porto. Een gewone werkdag met meetings; echter wat niet zo gewoon was, dat het transport gebeurde per helicopter. Ik kan nooit genoeg krijgen van een ritje per helicopter, zeker niet op een prachtige stralende dag als deze. Filmpje van de start, bij de rivier de Douro; https://www.youtube.com/watch?v=emXMJunCR6E

Chobham common met Gracious Pond

Het was een weekend met koud maar prachtig zonnig weer. Zaterdag maakte ik eerst een cross-country run van 9km op mijn vaste parcours bij ons in het bos. Ik zette een nieuwe snelste tijd, dus mocht ik van mezelf op zondag een rustige "relax run" maken. Hiervoor nam ik ook mijn kleine harige vriend Epic mee. We maakten een rustige run rondom Chobham Common van uiteindelijk 10 kilometer. Chobham Common is een uitgestrekt heide gebied, en beweert het grootste natuur reservaat van zuid-oost Engeland te zijn. http://www.surreywildlifetrust.org/reserves/chobham-common. Dat is een enigszins subjectieve defintie, want voor mij wonen we hier, links-onder London, toch in het zuid-westen? Maar goed; het is inderdaad een prachtig gebied, en de witte ijskristalen aan de struiken en grassen maakten het extra mooi.

We kwamen ook langs het naast gelegen Gracious Pond reservaat; een idylisch gelegen bosmeertje, in een stil bos. Toch is dit geen natuurlijk meertje; het is door mensen gemaakt, maar zoals zoveel dingen in Engeland honderden jaren geleden. Het komt sinds 1308 op kaarten voor, en men weet nog steeds niet of het is aangelegd met als doel een waterreservoir te creeeren, of een viskweekvijver. http://www.chobham.info/gracious_pond.htm