Laatste dagen Zanzibar met Safari Blue

Ik eindigde het vorige blog met een quiz vraag; welke wereldberoemde zanger is geboren in Stonetown, Zanzibar? Het antwoord is; Freddy Mercury, zanger van Queen  Freddy (echte naam Farrokh Bulsara ) is van Perzische afkomst, en woonde tot zijn 17^e jaar in Zanzibar. Zijn ouders hingen het Zoroastrisme aan, iets waar ik toevalig enkele maanden geleden over schreef. http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/06/zoroastrisme.html

Vrijdag hadden we een pure relax dag, om ons alvast voor te bereiden op het einde van de vakantie. De zee is hier perfect voor kinderen; met eb kan je wadlopen, heb je waterpoeltjes, en kan je vissen op krabbetjes, kreefjes, zeesterren, etc. Met vloed heb je redelijk wilde golven. En ertussen in heb je rustig water, heerlijk om te zwemmen. Zo heb je drie keer per dag een nieuwe attractie met dezelfde zee!

Zaterdag was onze terugreisdag, maar we maakten er nog een knaller van, omdat we pas om half acht vertrokken. We zochten de Sawadee groep op voor een laatste safari, Safari Blue. http://safariblue.net

Oftewel met een Dhow de zee op, eerst naar de koraalriffen om te snorkelen, vervolgens naar een onbewoond eilandje om te lunchen, en weer terug naar huis. De koraalriffen zijn hier nog mooi; wel is er weinig (lees; geen) grote vissen, waarschijnlijk het gevolg van (helaas) overbevissing. Maar toch zag je mooie dingen, zoals een prachtige lionfish.

De lunch was heerlijk, en de kinderen speelden met de andere kids op het zandstrand van het eilandje. Terug naar huis kregen we een goed toetje; nog één keer zagen we dieren, dit keer een grote school dofijnen om ons heen.

Toen om half acht de wielen van ons toestel richting huis optrokken, namen we geweldige herinneringen met ons mee. Je zal ons niet meer snel op safari zien gaan, voor de simpele en goede reden dat we eigenlijk alles gezien hebben, wat je kon zien. Een dubbele “big five”. Naast de beestjes waren de stamen een hoogtepunt, en het relaxte en charmante Zanzibar een perfecte afsluiting van onze vakantie.

Historisch Stonetown verkennen

Donderdagmiddag gingen we het hoofdstadje van Zanzibar, Stonetown, verkennen. Het vaste land van Tanzania heeft veel natuur en een authentieke culturele Afrika ervaring, maar weinig historie en bijzondere stadjes. Zanzibar is anders, omdat dit eiland al eeuwen een belangrijke handelspost was. Niet altijd de leukste handel; Zanzibar was onder andere één van de belangrijkste doorvoerhavens voor slaven.

De verschillende heersers hebben hun stempel op het stadje achtergelaten. Eerst waren er de Persen, toen tweehonderd jaar de Portugezen, vervolgens de Arabieren, en tenslotte de Engelsen. Tussendoor was Zanzibar ook een sultanaat samen met Oman. Ook is er al eeuwen een groep  Indiaase immigraten, die hun stempel op het stadje hebben gedrukt. Het gevolg is een interessante smeltkroes van diverse culturen, vormgegeven in smalle steegjes en oude gebouwen.

Met dank aan de Indiaase invloed begonnen we onze tour met een heerlijke Indiaase curry voor lunch. Vervolgens zagen we het oude fort, enkele oude gebouwen, de nauwe steegjes en de markt. Meest indrukwekkende was de oude slavenmarkt, ook al is nu op deze plek een grote kerk gebouwd. Wel is er nog een monument, en heeft men twee gevangenissen bewaard, waar de slaven opeengepropt geketend waren. Een indrukwekkend stukje geschiedenis.

We eindigden de dag weer met wat positieve dingen. We genoten van weer een mooie zonsondergang over de stad, vanaf een bar met dakterras. Ook ontmoette we weer de Sawadee groep bij de eetmarkt op het hoofdplein aan de haven; hier zijn allemaal kraampjes met pannekoeken, sateetjes, en ander eten. Erg gezellig. En we zagen het huis was een wereldberoemde zanger, die in Stonetown geboren is.

De quizvraag van dit blogje is; welke wereldberoemde zanger is geboren in Stonetown? Antwoord in het volgende blog!

 

Naar Zanzibar

Maandagochten om negen uur splitsten wij vier ons af van de Sawadee groep, en reden in twee uur naar het lokale vliegveldje van Arusha. Hier namen we een kleine Cessna, die ons in 1.5 uur naar het eilandje Zanzibar vloog. Daarna moesten we nog een uurtje rijden naar ons heerlijk relaxte hotelletje aan het strand, Flame Tree Bungalows. http://www.flametreecottages.com/.

We hebben hier een familie-suite, met aparte slaapkamer voor de kids, bovenop de keuken van het restaurant. Met geweldig uitzicht over de zee. We hebben een groot balkon met zeezicht, en daar wordt ’s ochtends het ontbijt geserveerd. Als je wakker wordt, staat de tafel al gedekt, en staat het menu klaar om eieren, pannekoeken, worstjes, boontjes, etc te bestellen. Wat een heerlijk relaxte manier om de dag te starten!

Overigens ook het eindigen van de dag gebeurt in relaxte stijl, aangezien de meeste van de restaurantjes hier aan of zelfs op het strand zijn.

Dinsdagochtend viel het tijdens het ontbijt meteen op dat met eb de zee ver weg was getrokken; en we zagen vissertjes ver de zee inlopen, met water tot hun knieen. Dus de eerste activiteit, die ik met de kinderen deed was wadlopen! We zagen verschillende zeesterren, schelpjes en visjes. We begrepen ook dat de meeste vissertjes hier voor de slakken en schelpdieren kwamen. En voor octopus die met stokken uit holletjes werden verdreven. De bootjes aan de kant lagen op het droge, dus dit gaf een een mooi plaatje.

Woensdagochtend liepen we over het strand naar de plaatselijke schildpaddenopvang. Hier worden zieke of per ongeluk gevangen schildpadden gebracht; ook verzamelen ze eitjes die gevonden worden op de stranden. Elk jaar op 20 februari worden de gezonde dieren weer uitgezet in de natuur. Het was een interessant uitje; de kinderen mochten ook nog de grote volwassen beesten voeren.

Op de terugweg zagen we weer veel vissertjes van het wad teruglopen. De meeste zijn vrouwen. Waar de vrouwen bij eb het wad opgaan, om schelpdieren en octopus te verzamelen, gaan de mannen met vloed de zee op om te vissen. Terug aan wal worden de gevangen (en inmiddels dode) octopussen op grote schaal tegen de rotsen geslagen, om ze mals te houden. De opkopertjes staan dan ook aan de kant, en het is leuk om de prijsdiscussies proberen te volgen.

Aan het einde van de dag gingen Aimee, Kevin en ik op een snorkel/zonsondergang cruise met een authentieke Dhow zeilboot. Je wordt hier continue benaderd voor dit soort tochtjes, en Aimée had er meteen veel zin in. Mij had ze zo overgehaald, en uiteindelijk ook Kevin. Het was een leuk tochtje met inderdaad weer een typische geweldigde Afrikaanse zonsondergang.

’S Avonds aten we allemaal ons favoriete eten op een lokaal strandrestaurant. Isabelle koos grote garnalen, die door de restaurant eigeneraar zelf eerder in de dag gevangen waren. Aimee koos voor octopus, ook vers van de dag. Kevin is onze pizzakoning; waar ze pizza hebben, kiest hij pizza. Dit keer was het volgens hem de beste pizza ooit. En ik nam een lokale pittige beef curry.

De krater in

In de nacht van zaterdag op zondag was er wederom een grote groep hyena’s die de camping overnamen, nadat we ons in onze tentjes hadden teruggetrokken. Ze kwamen zelfs brutaal aan de tenten krabbelen... We zagen pas een hyena in daglicht tijdens onze laatste game drive in de Serengeti, de volgende dag. We zagen ook een leeuwin. Het meest spectaculaire zagen we helaas van veraf; eerst zagen we een Cheetah (jachtluipaard) moeder met vijf welpjes op een steen liggen; even verderop vonden we papa Cheetah op de uitkijk.

Na het middaguur waren we weer aan de rand van de Ngorogoro krater gekomen. Dit keer gingen we wel met behulp van jeeps de krater in. De krater heeft een diameter van 23km, en is een oude ingestorte vulkaan. Door de stijle wanden is een eigen mini-eco-systeem ontstaan. Dit kleine gebied omvat een zoutmeer, veel graslanden, een klein bos, een moeras en een meertje. Het lijkt bijna een door Disney ontworpen dieren-pretpark, zo “perfect” lijkt moeder aarde dit gebied ontwikkeld te hebben. De dieren zijn niet bang en komen dichtbij. Toen we, helaas wel van veraf, drie neushoorns zagen, vierde we dit even; dit betekende dat we de gehele “big five” (Leeuw, olifant, neushoorn, luipaard, en buffel) hebben gezien deze vakantie. We zagen ook nog als “nieuw” dier een jakhals , en we vonden een mannetjesleeuw, al hoewel half verborgen in het gras. Hij maakte deel uit van een grote groep leeuwen (we telden er in ieder geval zeven), die uiteindelijk op een kleine 300 meter van onze picknickplaats af lagen. Dit leverde af en toe een enigszins nerveuze blik van ons op naar hen, terwijl we op onze kippenkluifjes kauwden. Maar de leeuwen bleven lekker lui op hun plek liggen.

De Ngorogoro krater is een absoluut unieke plek; is het niet voor de dieren, dan is het wel voor de unieke creatie van een “mini” wereld binnen de stijle randen van deze enorme krater.

Oneindige vlakte en zee van gras

Vrijdag gingen we op weg naar een wereldberoemd stukje Tanzania; de Serengeti. Oftewel oneeindige vlakte in Swahili, ook al heb ik ook de omschriving “zee van gras” gehoord. En allebei de omschrijvingen kloppen als je op de heuvel (kopje) bij de ingang Naabi Hill staat en om je heen kijkt. Een oneindige vlakte van droog gras. Onze gamer Kevin omschreef het; “het lijkt erop alsof de game designer niet verder de computer wereld wilde intekenen”.

Maar voordat we bij de ingang van de Serengeti stonden kwamen we door een ander wereldberoemd stukje Tanzania; het Ngorongoro conservation area. We gingen weliswaar niet de beroemde krater in van dit park; dat volgt zondag. Maar we stonden wel op de top van de krater – en hadden zo een geweldig uitzicht op dit wereldwonder.

Ngorongoro is een conservation area, terwijl de Serengeti een national park is. De reden voor dit verschil is de plaatselijke bewonders, de Maasai stam. Die moeten ook gebied hebben om hun vee te laten grazen en op klein wild te jagen. Dat mogen ze wel in een conservation area, maar niet in een national park.

Na de top van de krater brachten we dan ook een bezoek aan een Maasai dorpje. Met eenvoudige hutjes, mooie mensen met prachtige kleren en sieraden, en uiteraard weer veel lokale dans. We mochten ook nog een kijkje nemen in de eenvoudige en kleine hutjes.

Daarna reden we de oneindige zee van gras binnen. De heuvel Naabi Hill bij de ingang geeft een mooit uitzicht over de uitgestrekte vlakte. En hier vonden we ook bizar roze-paars gekleurde hagedissen. Daarna maakten we op weg naar onze camping een eerste game drive. Hier zaken we weer "nieuwe" dieren; veel verschillende soorten herten, gazellen, bokjes. Maar ook giraffes, nijlpaarden en grote loopvogels. Hyenas zagen we niet, maar hoorden we wel in ons kamp ’s nachts. Ja ook op de Serengeti mag je je tent niet uit en is ’s nachts je plasfles je beste vriend.

Het lijkt of elke dag in Tanzania wordt afgesloten met een geweldige zonsondergang, maar zaterdagochtend hadden we ook eens een geweldige zonsopgang. Het was een voorbode van de beste game drive ooit. Ik kan over nijlpaarden schrijven. Meer leeuwen, inclusief een mannetje (hoewel helaas nauwelijks zichtbaar). Maar het echte hoogtepunt waren twee luipaarden. Die ook nog eens de boom inklommen om hun prooi van de nacht (een gazelle) eruit te halen, en langs onze truck weg te lopen.

Na een siesta op de camping, brachten we een bezoek aan het bezoekerscentrum. Waar ze grote marmotten in de omgeving hadden. Ook zagen we daar een black mamba wegschieten, een van de meest giftige slangen ter wereld. De late namiddag game-drive werd een beetje een herhaling, met girafes, olifanten, buffels en nog veel meer.

Hobbellen, stof happen, wapperren en dettollen

Een eerste weekje Tanzania on the road. Om het dagelijkse leven van onze rit samen te vatten;

Hobbellen. De wegen zijn bijzonder slecht, zelfs naar grote attracties als de Serengeti. Ook zijn wegen nog vaak onverhard. Dus je moet wel tegen het hobbellen van de safaritruck kunnen.

Stof happen. Hoe droger de regio, hoe stoffiger de wegen. En zeker met de onverharde wegen komt er veel stof los. De zijkanten van de wegen zijn dan ook meestal helemaal bruin van het stof. Het probleem in onze truck is als we plotseling moeten afremmen; dan haalt onze eigen stofwolk ons in, en is het stof happen.

Wapperren. Uit hygienisch oogpunt gebruiken we geen hand- of afdroogdoeken. Handen wapperren we droog in de wind, en ook de vaat (sorry; er is geen afwasmachine op een safaritruck) wordt droog gewapperd, met behulp van de hele groep.

Dettollen. Voordat we de truck weer naar binnengaan, moeten we onze handen altijd even desinfecteren met Dettol. Wederom weer voor de hygiene.

Fietsen bij muggenkreek

Woensdagmiddag waren we teruggekeerd in een meer comfortabele wereld van een lodge met zwembad, in het plaatsje Karuta. Hier konden we even het stof van ons afspoelen.

Donderdagochtend gingen we met z’n allen fietsen in het dorp Mto Wa Mbu. Een hele mond vol, maar simpelweg betekent het "muggen bij de kreek". Maar eerst stopten we nog bij een uitzichtspunt met een geweldig uitzicht over het nabijgelegen meer Manyara.

Tijdens het fietsen met lokale gidsen bezochten we verschillende plekjes en wederom verschillende stammen in het dorp. We begonnen met een bananenplantage, wat logisch vervolgd werd door een lokale bar waar ze banenenbier maakten. Mocht je dit nog nooit gedronken hebben; je mist niets. Het was wel een ervaring, maar niet echt lekker. Wel glutenvrij....

We bezochten ook een werkplaats van houtsnijders en schilders, waar de kinderen ook even mochten meedoen. En tenslotte was er een echte lokale lunch met muziek en dans.

De middag werd weer doorgebracht aan het zwembad van onze lodge in Karuta. Even genieten van de luxes in ons leven.