Aimée’s romeinen-project en -voorstelling

Afgelopen donderdag had Aimée haar optreden over de romeinen. Haar stukje als godin Diana http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/05/cupcakes-met-diana.html hadden we al eerder gefilmd. Op donderdagochtend werd er druk geimproviseerd, want ook de Beach Boys kwamen nog even langs – vraag me niet wat die met de Romeinen te maken hebben. Let op dat er ook een meisje rechtsvoor hetzelfde pakje aan heeft, maar onze Aimée staat helaas wat achteraan – midden en links. https://www.youtube.com/watch?v=9IFtsLkA59c.  Er werd ook een liedje gezongen over de output van hun Romeinen project; een powerpoint en een video https://www.youtube.com/watch?v=yuaky6Hvubg.

Rennen langs het kanaal van Basingstoke

Omdat ik de bossen hier nu wel een beetje ken, probeerde ik vorige maandag eens iets nieuws met rennen. Ik reed in vijf minuten na het plaatsje Deepcut, en rende daar langs het kanaal van Basingstoke. Engeland ligt vol met smalle kanaaltjes waar in de 18^e eeuw de trekschuit doorgeen ging. Uiteraard heeft Nederland ook deze kanaatljes, maar hier in Surrey valt het meer op omdat er verder nauwelijks rivieren en meren zijn, terwijl in Nederland de oude vervoerskanaaltjes in het niet vallen bij de rest van de waterpartijen.

Wellicht was dit in de 18^e eeuw een belangrijke vervoersader, de verbinding tussen London en de stad Basingstoke. Maar nu is het idylisch, pittoresk en rustig, een kanaaltje omringd door bossen. Een heerlijk ren-gebied, op het pad waar ooit de paarden liepen die de trekschuit voortrokken. Maar wat meest opviel is het hoogteverschil richting London. Deepcut ligt op 92 meter hoogte. Het volgende stadje Brookwood (waar ik altijd de trein naar London neem) ligt op 48 meter. Een hoogteverschil van 44 meter. Dat lijkt niet veel als je rijdt of loopt, maar met een kanaal betekent dat over een lengte van vier kilometer heel veel sluisjes. Het is waarschijnlijk de reden waarom er nauwelijks pleiziervaart op dit stuk voorkomt; alle sluisjes zijn met de hand de bedienen, maar als je meer dan twintig sluisjes door moet over een afstand van vier kilometer, dan vergaat je snel het plezier in het varen.

Kleurijke bossen

Het vorige blogje ging onder andere over de  Blue Bells, oftewel de “Hyacinthoides non-scripta”, die de grond van de bossen hier blauw-paars kleuren. https://en.wikipedia.org/wiki/Hyacinthoides_non-scripta. Maar er is sinds januari al een andere kleur aanwezig in de bossen; het geel van de struik Gorse oftewel Ulex Europaeus https://en.wikipedia.org/wiki/Ulex. De Nederlande vertaling geeft aan Gaspeldoorn, geen idee of deze juist is. De bossen staan er hier vol mee, en de struik bloeit van januari tot en met juni. Het viel me al op om vanaf januari veel kleur in de bossen te zien; in Canada waren we gewend dat de enige kleur in de bossen tot en met april het wit van de sneeuw is.

Hatchlands Park en Blue Bells

Het was afgelopen week een lang weekend doordat maandag een vrije dag was. In combinatie met prima lenteweer gaf dat een heerlijk relaxed weekend. Zondag werd zelfs het opblaaszwembadje weer opgezet in onze tuin. De dag werd afgesloten met steaks van de barbecue en de laatste Star Wars op DVD.

Maandag was de bonus vrije dag. De kids en ik gingen ’s ochtends naar een park bij Guildford, terwijl Isabelle aan het leren was voor haar examens. Het park, Hatchfield, uiteraard rondom een historisch huis, bood pony-ritjes en boogschietlessen aan http://www.nationaltrust.org.uk/hatchlands-park. Dat klonk als muziek in de oren van Aimée en Kevin, maar daar aangekomen hadden meer mensen dat idee gekregen. Resultaat; lange rijen voor de activiteiten… De kinderen besloten gelukkig zelf dat het geen zin had om in de wachtrij te staan. We maakten een wandeling met Epic en bezochten een aardige klim- en speelplek in het bos. Het hoogtepunt kwam op de weg terug, toen we door een bos liepen met enorme blauwe velden met Blue Bells. Dit blauw-paarse voorjaarsbloempje zie je hier in Surrey overal, ook in onze tuin. Het is een wilde bloem en plant zich blijbaar, als je het niet tegengaat, snel voort. De grote paars-blauwe velden in Hatchlands park waren bijzonder indrukwekkend.

Cupcakes met Diana

Vrijdagavond was Kevin door een vriendje (Henry) uitgenodigd voor een logeerpartijtje. Kevin heeft het toch emotioneel moeilijk gehad met alle veranderingen afgelopen jaar en één van de gevolgen was dat hij met name ’s nachts heel dicht bij zijn moeder wil blijven. Dus toen hij vol enthousiasme reageerde op de uitnodiging, dachten wij “top!”.

Zo was het op zaterdagochtend rustig in huize Lagerweij met slechts één kind. Aimée en ik openden weer “de bakkerij”. Er werden verse broodjes en cupcakes gemaakt. Aimée vindt dit zo leuk en lekker.  

Na het bakken ging ik rennen in de bossen. Het weer is hier nog steeds verrassend goed, en zo klokte ik in totaal 109 kilometers rennen tijdens de maand april.

’s Middags gingen Aimée en ik Kevin ophalen. Henry woont in Maidstone, wat een half uur rijden is. Wij besloten eerst een kijkje te nemen bij de Romeinse ruines van Slichester http://www.english-heritage.org.uk/visit/places/silchester-roman-city-walls-and-amphitheatre/. Aimée speelt namelijk donderdag op school de romeinse godin Diana, de godin van de jacht, de maan en de geboorte  https://en.wikipedia.org/wiki/Diana_(mythology) En ik gebruik elk excuus om een paar oude stenen te bekijken, dus mocht Aimée in haar kostuum haar text oefenen tussen de ruines. Filmpje één op de muur van de oude stad https://www.youtube.com/watch?v=aIXeuaIFl5A. Filmpje twee in het oude theater https://www.youtube.com/watch?v=-j9prE2-GLw.

April reismaand

April was weer zo’n maand waarin ik alle uithoeken van de wereld zag. Van Berlijn naar China, Noorwegen en het westen van Amerika. Mei ziet er een stuk beter uit. Geen verre reizen, en op dit moment staan er zelfs geen kortere reizen gepland. Wel ben ik een weekje weg naar Londen voor een cursus van de London Business School. Maar dat levert geen jetlag, tijdsverschil… of airmiles op.

Sportmiddag op weg naar Seattle

Vorige week zondagmiddag was het een super-sportmiddag; met de bekerfinale en Luik-Barstenaken-Luik met wielrennen. Helaas moest ik ’s middags op pad naar Seattle. De bekerfinale miste ik daarmee compleet; pas toen ik snel mijn telefoon weer aandeed op de landingsbaan van Seattle kon ik juichen voor mijn club Feyenoord.

Luik-Barstenaken-Luik kon ik net wel op het vliegveld in London volgen. En tot grote verbazing wist onze Wout Poels deze klassieker te winnen, in Engelse dienst rijdend. Ik had al eerder dit jaar over Wout geschreven, die, sinds hij voor het Engelse Sky rijdt, een super-ontwikkeling heeft doorgemaakt. http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/02/wielrennen-team-sky-en-wout.html. De echte wielrenfan weet vast nog te herinneren dat Wout één grote hoop ellende was na zijn vreselijke valpartij in de Tour de France van 2012, waarna hij zelfs even op de Intensive Care lag. http://www.cyclingnews.com/news/injured-tour-de-france-rider-wout-poels-finally-heads-home/

Maar zondag wist voor het eerst sinds 1988 dus een Nederlander Luik-Barstenaken-Luik te winnen. Wie de spectaculaire winst wil terugkijken; https://www.youtube.com/watch?v=8ZeHb7OE9pA. Excuses voor het Franse comentaar…