April reismaand

April was weer zo’n maand waarin ik alle uithoeken van de wereld zag. Van Berlijn naar China, Noorwegen en het westen van Amerika. Mei ziet er een stuk beter uit. Geen verre reizen, en op dit moment staan er zelfs geen kortere reizen gepland. Wel ben ik een weekje weg naar Londen voor een cursus van de London Business School. Maar dat levert geen jetlag, tijdsverschil… of airmiles op.

Sportmiddag op weg naar Seattle

Vorige week zondagmiddag was het een super-sportmiddag; met de bekerfinale en Luik-Barstenaken-Luik met wielrennen. Helaas moest ik ’s middags op pad naar Seattle. De bekerfinale miste ik daarmee compleet; pas toen ik snel mijn telefoon weer aandeed op de landingsbaan van Seattle kon ik juichen voor mijn club Feyenoord.

Luik-Barstenaken-Luik kon ik net wel op het vliegveld in London volgen. En tot grote verbazing wist onze Wout Poels deze klassieker te winnen, in Engelse dienst rijdend. Ik had al eerder dit jaar over Wout geschreven, die, sinds hij voor het Engelse Sky rijdt, een super-ontwikkeling heeft doorgemaakt. http://lagerweijtjeslondon.blogspot.co.uk/2016/02/wielrennen-team-sky-en-wout.html. De echte wielrenfan weet vast nog te herinneren dat Wout één grote hoop ellende was na zijn vreselijke valpartij in de Tour de France van 2012, waarna hij zelfs even op de Intensive Care lag. http://www.cyclingnews.com/news/injured-tour-de-france-rider-wout-poels-finally-heads-home/

Maar zondag wist voor het eerst sinds 1988 dus een Nederlander Luik-Barstenaken-Luik te winnen. Wie de spectaculaire winst wil terugkijken; https://www.youtube.com/watch?v=8ZeHb7OE9pA. Excuses voor het Franse comentaar…

Herten in het bos

Blijkbaar zijn de herten in de bossen bij ons, nu het lente is, ook actiever. Want ik zie bijna wekelijks  herten tijdens mijn rennen. Of als ik met Kevin en Epic ga wandelen. Uiteraard zijn de late namiddag en vroege avondtripjes het beste. Het zijn prachtige beesten, vooral de mannetjes met hun indrukwekkende geweien. Soms laten ze je best dichtbij komen. Vorige week zaterdag sloop ik weer naar een paar toe, maar toen er van de andere kant ook twee mensen aankwamen, was het snel gebeurd; ze stoven met hoge snelheid weg, dieper het bos in. Zondag kreeg ik een nieuwe kans, en nam ik met mijn telefoon nog een paar mooie foto’s.

Camberley bake-off nu ook met cup-cake-cup

Aimeé houdt ervan om in het weekend “te bakken”. Een tijdje geleden ben ik begonnen om haar daarmee te helpen, omdat het een leuke activiteit samen is, maar ook omdat ik het een beetje zielig vind dat ze (dankzij mijn genen) geen “gewone” cakejes, broodjes, etc kan eten. Wellicht als je diep in mij kijkt voel ik me wel een beetje schuldig; tenslotte ben ik het die de “glutenallergie” in mijn DNA aan haar heb doorgegeven...

Dus is het nu een redelijke traditie dat op zaterdag de potten en pannen, de eieren en het meel op het aanrecht worden gezet. Een van onze populaire hapjes zijn yuka-kaas-broodjes. Gemaakt van yuka meel. En kaas, veel kaas. Het Zuid-Amerikaanse idee van een rond broodje wil helaas nog niet zo lukken, vaak eindigen we meer met een soort pannekoek, maar de smaak is goed.

Vorige week zaterdag wilde Aimée zelfs twee keer bakken. Ze is namelijk ook gek op cup-cakes, maar helaas hebben we die hier nog niet glutenvrijgevonden. Daarom maakten we in een half uurtje zelf de lekkerste glutenvrije cup-cakes. Wel raar; die met chocolate chips hadden elke keer dat ik even niet keek een paar chocolate chips minder...

Lente in Engeland

Wow, wat een fantastiche lenteweek hebben we achter de rug. Volop zon. We houden ervan (net zoals alle Engelsen), om te klagen over de regen. Maar eerlijk gezegd hebben we best veel goede zonnige perioden hier in het zuiden van Engeland. We konden al weer de (kale) tuin in. Jassen waren even overbodig.

Het gewone leven is ook weer begonnen. De kinderen zijn eindelijk weer naar school na een hele lange paasvakantie. In combinatie met Antarctica hebben ze weinig school gezien de laatste weken. En onze student? Isabelle is al weer een tijdje thuis, want de colleges zijn afgelopen. Binnenkort heeft ze haar examens. Dus zit ze nu boeken in haar hoofd te stampen, regelematig heerlijk in de tuin onder een lekker lentezonnetje.

Kale tuin, kale hond

Tijdens mijn reis naar China vonden er thuis twee veranderingen plaats; de grote bomen in onze tuin werden eens flink gekortwiekt. Dit was meer dan nodig. Er waren bovendien veel dode takken in de bomen, die een gevaar konden opleveren bij een storm. Ook hadden we een dode boom in onze tuin staan. Het resultaat; de tuin is weer in model, maar wel een beetje kaal.

We hadden een vergelijkbaar probleem met hond Epic. Zijn vacht was lang geworden, en bij het spelen en rennen in de honden-opvang tijdens onze vakantie was het één grote lopende klittebol geworden. Ook Epic werd goed onder handen genomen. Het was even schrikken, want zonder vacht is het een mager scharminkel. Maar hij zelf vindt het een opluchting; we hebben een kale, maar nog blijere hond dan normaal.

Naar de grootste toerismemarkt; China

Bijna jaarlijks bezoek in ons team en onze belangrijkste klanten in China, en dat is vrij logisch; China was afgelopen jaar voor het eerst de allergrootste "outbound" toerismemarkt ter wereld, of met andere woorden; had de meeste naar het buienland reizende toeristen. En nog steeds is het ook één van de snelst groeiende markten ter wereld. Bovendien houden Chinezen van zogenaamde “bucket list” reizen; bijzondere kijk- en doe-bestemmingen. Je zal ze niet lang in een lichtbedje op een strand zien liggen.

Dit keer bezocht ik alleen Beijing. Van dinsdag tot en met donderdag stonden we daar op een toerismebeurs, terwijl we ’s avonds uitgebreid en heerlijke dinneetjes hadden met klanten. Ook gaf ik woensdagmiddag een druk bezochte  persconferentie over de groei die we zien in de markt, en mochten we nog even zwaaien voor de chineese televisie. Vrijdagochtend maakten we met het hele lokale team een uitstapje naar de Chineese muur en een Ming tombe (ook wel een paleis onder de aarde genoemd), voordat we de week afsloten met enkele laatste interne presentaties, trainingen en discussies. Daarna hadden we nog een keer een uitgebreid diner; dit keer een afscheidsdinner met ons team. Eten hoort hier bij zaken doen, en zo maakten we kennis met de verschillende keukens die China rijk is; Maandag lokaal peking, Dinsdag zuid Chinees, Woensdag West-Chinees, uit hun moslim provincie. Een kruising tussen arabisch en chinees eten. Donderdag de beroemde peking-eend en vrijdag lekker pittig met Szechuan.